Adem-i sırf, herşeyi abes eder, yani mutlak yokluk, her şeyi anlamsız kılar, eğer ölümden sonra hiçlik varsa, yaşadığımız bu hayatın da hiçbir kıymeti kalmaz (Çetin Kılıç)

Dönerci Emin Usta, bu Ramazan-ı Şerif’te de maddî rızık kapısını muvakkaten kapatıp, manevî rızık kapılarını ardına kadar açarak “Hâzâ min fazlı Rabbî” (Bu Rabbimin fazlındandır) dedirten bir tablo sergiliyor.

Bir insanın, hatta küçük bir grubun çok basit bir alışkanlığını mesela sigarayı veya bir huyu değiştirmek bile ne kadar zordur, değil mi? Koca bir devlet başkanı gelse, tüm imkanlarıyla küçük bir topluluğun yerleşik bir adetini kaldırmaya çalışsa zorlanır. (Çetin Kılıç)

Dışarıda akşam ezanı okunurken Ahmet Bey, odasından çıkmayan oğlu Ömer’e üçüncü kez seslendi:
“Ömer! Kaç defa söyleyeceğim, hemen buraya gel!” (Çetin Kılıç)

Şefkat dolu gelinim Semra, eniştesi Birkan Bey, iki ablası ve canı kadar sevdiği 2.5 yaşındaki oğlu Hamza ile birlikte akşam ziyaretimize geldiler. Hastaydım, ayağa kalkmaya pek mecalim olmadığı halde misafirleri hasbelkader karşıladım.(Rüstem Garzanlı)