O, Üstadının sadece hatırasını değil hatırını da ayakta tuttu. Üstad’ı görmüş olmanın ayrıcalığına yaslanıp hatıralara sarılanlardan olmadı. Geçmişe sığınmadı; geleceği inşa eden altın tuğlalara omuz verdi. Derdi Üstad’ın imajı değil mesajı oldu. Ortalıkta görünmek yerine, uzak köşelerde, sessiz odalarda Bediüzzaman’ca söylemenin çilesini çekti. Alın teriyle ödedi Üstad’ı görmüşlüğünün bedelini… Akıl teriyle imzaladı sadakatini. Yapılan yanlışlara bağırarak değil, doğruyu sakince ortaya koyarak karşılık verdi. (Senai Demirci’nin yazısı..)

Aklımın erdiği ilk yıllarımdaki basit muhasebelerle gençliğin hareketli yıllarına girdim. Buluğ çağımın ilk aylarında Risale-i Nur’u tanıdım. Muhasebeden başarıyla çıkacağım ümidi ile okudum ve hizmetlere koştum. O şevk ile koşarken İhlâs Risalesinin başında bulunan hadisteki ihlâsı muhafaza etmenin zor olacağı ikazı muhasebemin çok sıkıntılı geçeceğine işaret etti. Varsın zor olsun, Rabbimden ümitliyim, diyerek, atalet ve tembellik zindanından ancak şevkle kurtulabilirim şuuru ile yeniden gayrete geldim. (Mehmet Çetin’in yazısı..)

Nereye bakarsın, neye bakarsın.? Ölüm durumunu aklın bilince, Nereye bakarsın, neye bakarsın.?
Eşin, yavrun, dostun çoğu başında. Dua yarışında, su telaşında. Bir hareket yok gözünde, kaşında. Nereye bakarsın, neye bakarsın.? (Orhan Afacan’ın şiiri..)

Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerinin talebelerinden Abdülkadir Badıllı ağabey, Son Şahitler’de hayatıyla ilgili ayrıntılı açıklamalarda bulunmuştu. İşte kendisinin ağzından Abdulkadir Badıllı Abi’nin hayatı… (Yazı sonunda video ile kendi anlatımı sunulmuştur)

kâinatta bu insan kadar kıymetli bir varlık yoktur. Bu insanın terakki ve tedennisi çok geniştir. Bu sebepten Üstadımız: “İmanın derecesi zerreden şemse kadardır.” der. (Abdülkadir Haktanır)