İnsanların topluca bulunduğu bir mekânda, bir kişinin, elinde her hangi bir silah veya zorlayıcı bir ekipmanı olmadan, mekandaki herkesi dışarı çıkardığını veya başka bir mekâna aktardığını görseniz ne düşünürsünüz?

Dünyanın kendi etrafında dönmesiyle gece gündüz, Güneş’in etrafında dönmesiyle de mevsimlerin meydana geldiğini bugün herkes biliyor. Dünya yaratıldığından beri bu kanun geçerli olmasına rağmen, insanların bu bilgiye ulaşmaları için maalesef çok uzun yılların geçmesi ve teleskopların icadını beklemek gerekmiştir. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)

Madem kendisinde bu sıfatlar yok neden kendine öyle hitap ediyor? İşte çok dikkat edilmesi ve hata edilmemesi gereken nokta burasıdır. Okurken veya birinden dinlerken “Vay be! O da böyleymiş.” diye düşünmeden önce fark etmemiz gereken bir ayrıntı var burada. Bediüzzaman bu sıfatları kendisi, şahsiyeti için kullanmıyor. Nefsi için kullanıyor. Ve nefis tüm bu sıfatlara sahiptir. Onda da bizde de… (Muhiddin Yenigün’ün yazısı..)

.. Bir sanat felsefesi kitabından bir bölümdür bu. Bediüzzaman’ın yaptığı sanat felsefesinin çok yönlülüğünü gösterir. Bir yüzü bütün sanat dallarına mimari, resim, sinema ve diğer plastik sanatlara bakar, bir yönü ile de Allah’ın sanat eserlerlerine bakar, hem seküler hem de ilahi boyutta düşünür. (Prof. Dr. Himmet Uç’un yazısı..)

Şimdi hükmeden öyle kuvvetli ce­reyân­lar içinde siyâ­sete girenlerden hiçbir kimse, istiklâliye­tini ve ihlâsını muhafaza ede­mez. Her­halde bir cereyan onun hareke­tini kendi hesabına alacak, dün­yevî mak­sa­dına âlet edecek, o hiz­metin kudsiyetini bozacak (Muhammed Numan ÖZEL)