Risale-i Nur Külliyatı, Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri hayattayken yazımı, tashihi ve kitap haline gelmesi tamamlanmış ve bizzat kendisinin onayıyla yayına sunulmuş eserlerdir. Zaman içinde farklı bazı yayınevleri tarafından orijinal nüshalar esas alınıp çoğaltılarak günümüze kadar gelmiş, inşallah istikbalde de Bediüzzaman’ın müjdelediği gelecek nesile bu şekilde ulaştırılacaktır.

Çok uzun bir süre önce, I. Meclis’te elinde Kur’an, koltuğu altında hadis kitaplarıyla dolaşıp insanlara ahkam kesen genç bir mebusun, M. Kemal’in iplerini tamamen ele geçirdiği II. Meclis döneminde rakı masalarında sarhoş olup Allah’a ve dine hakaretler etme hikayesini okumuştum. Tam hatırlamıyorum ama Hasan Hüseyin Ceylan’in “Cumhuriyet Dönemi Din Devlet İlişkileri” başlıklı 3 ciltlik çalışması olabilir.

Geçen haftaki yazımda Abdullah Yeğin Ağabeyle sohbetimizin bir kısmını Risale Haber’in aziz okuyucularıyla paylaşmıştım. Hatta bazı belgelerden bahsetmiş ve Sungur Ağabey izin verirse bu belgeleri mütalaanıza arz edeceğimi ifade etmiştim. 

Son zamanlarda Üstad Bediüzzaman’a dil uzatmak, onun ve nur talebelerinin aleyhinde ileri-geri konuşmak moda olmaya başladı. Bundan iki-üç yıl önce şiirle iştigal eden bir zat, bugün yaklaşık 60 dile çevrilmiş bulunan Risale-i Nur hakkında “Risale-i Nur’un dili çok kötüdür” demişti. Ayrıca şu hezeyanda bulunmuştu: “Risale-i Nur okuyanlar bu kadar kötü bir Türkçeye tahammül ediyorlarsa demek ki hiçbir şey anlamamayı peşin olarak kabul etmişler demektir.”

Şu günlerde vefat yıldönümü olan Abdülmecid Efendi’yi biraz tanımaya çalışalım. Abdülmecid Efendi, 1884’de Bitlis’in Nurs Köyünde doğar. Taği ve Arvas medreselerinde okuduktan sonra 1918’den 1920’ye kadar Şam’da kalır ve Van Medresesinden icazet alır. Bu arada kendisi farklı kitaplar neşreder. Örneğin “Dü Mezhebi“, “İman Dili“, “Mantık“ ve “Fuadiye“ kitaplarını yazar. “Haleb-i Sağir“ ve “Kaside-i Bürde“ kitaplarının şerhini de yapar. 9 Haziran […]