Bediüzzamanın deyişiyle ” Edipler edepli olmalı; hem de edeb-i İslâmiye ile müteeddib olmalı. Ve onların sözleri, kalb-i umumî-i müşterek-i milletten bîtarafane çıkmalı.”

İlk okuldan başlayarak, terfi ederken, insan, hayatın her devresinde, çalıştığı fabrikada, veya herhangi bir işyerinde, hatta peygamber ocağı olan askerlikte de, olumlu veya olumsuz arkadaşlarının tesiri altında kalır. (Abdülkadir HAKTANIR)

Elli kişilik, takviye düşman askeri gelir, Üstadla beraber, üç talebesi alınır esir ,
Alçı içinde bacağı, sedyeyle taşındı sorguya, Edildi sevk, yirmi yedi gün sonra Sibirya’ya (Bekir Özcan)

Ben bir garip neferim, Gariplerledir yerim,
Gönlüm ziyaya muhtaç, Işık ve nurlara aç (Ahmet TANYERİ)

Bitlis’in dört bir yanını, düşman kuşatır, Üstad ile talebeleri ateş çemberinde kalır,
Sağanak yağmur gibi yağdı cephede mermiler, Birer, birer şehit oldu, o nur yüzlü talebeler (Bekir Özcan)