Bediüzzaman Haşir ile ilgili bahislerin dışında Barla Lahikası’nda bu konuda bir soruya cevap veriyor. Çok manidar bir mektuptur. Haşir bahsini ve öldükten sonra dirilme hakikatını destekliyor. Soruyu soran Hulusi Bey’dir. “Sual ; İmamı Gazali’nin “Neşe yi uhra neşe-yi ulaya bütün bütün muhaliftir” demesi mahiyet ve cinsiyet itibariyle değildir. Çünkü… (Prof. Dr. Himmet Uç’un yazısı..)

İmanın şartlarından olan meleklere imanı anlatan Bediüzzaman, onun varlığından, evrendeki yaratılış gayelerinden, nasıl varlıklar olduğundan ve görevlerinden daha uzun bir şekilde bahseder. Olaylara bakarken takılan iman gözlüğü, kulağı tabiatın dilini çözer ve onu dinler. Ceviz ağacı da badem ağacı da konuşur, kuşlar konuşur, güneş konuşur, yıldızlar konuşur ve canlı cansız her varlık konuşur. Onları duyan kulak, gören göz ve hisseden kalp taşıyanlardan olmak ümidiyle… (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)

Bin dokuz yüz on bir yılının kışında geldi Şam’a, Âlimler ısrarla bir hutbe oku dedi Bediüzzaman’a,
Yüz âlim vardı on bine yakın cemaat içinde, Okudu o meşhur hutbeyi Emevi camisinde (Bekir Özcan)

Şiddetinin yüzündeki renkler, sarı, kızıl ve yeşiller,
ne dost bildiler bir gün, ne de genç ihtiyar.. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un şiiri..)

Bilim; evrendeki olayların nasıl olduğunu, yani sebep-sonuç ilişkilerini inceler. Kur’an’da; onları gerçekte kimin yaptığını, sebeplerin o neticeleri vermesi için, sebepleri kimin yarattığının bulunmasını ister. Medeniyet fenleri; aklın ışığıdır, dini ilimler ise vicdanın ziyasıdır. İlim tahsil edenlerde akıl ve vicdan, el ele verince gerçek ortaya çıkar. Ayrı ayrı olduklarında birinden şüphecilik, diğerinden taassup doğar. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)