Onun; Dünya hazinelerini, Riyaset ve tüm makamları, boğazda yalıları, hattâ çil-çil altınlarca maaşları elinin tersiyle iterek, “karşımda müthiş bir yangın var, içinde imanım ve evlâdım tutuşmuş yanıyor, onu kurtarmaya koşuyorum” diyerek, zalimlerin yüzlerine haykırışına hayrânız. Onun, muâsırlarına 100 annenin şefkatiyle bakarak, “ümmeti Muhammed’in îmanını selâmette görürsem, Cehennemin alevleri içinde yanmaya razıyım” diye samîmâne haykırışına hayranız. (A. Raif Öztürk’ün yazısı..)

Medrese oldu nur dairesi.. Eyle nura inkıyad.. Hamdederdi zaten evvelden..
Müjde-i nebeviyeye teslimdi ezelden.. Evvel-i saffı teşkil edenlerden.. Dünyası Kur’an Nuruyla Nurlandı..

Risale-i Nur eserlerine baktığımızda araştırma ve tahkik metoduyla gidildiğini, herşeyi araştırarak hükme varıldığını görürüz. Bediüzzaman Said Nursi’nin eserlerinde akıl yürütme yöntemlerinin hepsi kullanılmıştır.

Âli ilimlerin miftahıdır dimağı.. Ledün ilmi sultanının yaveri.. İsm-i hakime mazhar olmuş..

Hiçbir kitap kâtipsiz olmuyorsa, hiçbir köy muhtarsız olamıyorsa, bir iğne bile ustasız meydana gelmiyorsa, bütün bunlar nasıl olurda bizleri alakadar etmez? Bu düzeni kuran ve işletene nasıl bi gayr kalabiliriz? Nasıl olurda Bütün bunları yapanın bizden ne istediğini sorgulamaz ve emirlerine itaat etmeyiz?