Îman, insânı insân eder. Belki insânı sultan eder. Öyle ise, insânın vazife-i asliyyesi, îman ve duadır. Küfür, insânı gayet âciz bir canavar hayvan eder. Demek îman, bir ma’nevî Tûba-i Cennet çekirdeğini taşıyor. Küfür ise ma’nevî bir Zakkum-u Cehennem tohumunu saklıyor (Abdülkadir Haktanır)

“İslâmiyet tehlikededir, yangınvar!” diye her taifeyi korkuttu, İslâmiyetin hıfzına koşturdu. Herbiri, kendi istidadına göre câmia-i İslâmiyetin kesretli ve muhtelif vazifelerinden bir vazifeyi omuzuna aldı, kemal-i ciddiyetle çalıştı. Bir kısmı hadîslerin muhafazasına, bir kısmı şeriatın muhafazasına, bir kısmı hakaik-i imaniyenin muhafazasına, bir kısmı Kur’anın muhafazasına çalıştı ve hâkeza.. Herbir taife bir hizmete girdi. Vezaif-i İslâmiyette hummalı bir surette sa’yettiler. Muhtelif renklerde çok çiçekler açıldı. Pek geniş olan âlem-i İslâmiyetin aktarına, o fırtına ile tohumlar atıldı; yarı yeri gülistana çevirdi. Fakat maatteessüf o güller ve gülistan içinde ehl-i bid’a fırkalarının dikenleri dahi çıktı.”

Yalnız şu iki kimseye gıbta edilir: Allah’ın kendisine ihsân ettiği malı hak yolunda harcayıp tüketen kimse; Allah’ın kendisine verdiği ilimle yerli yerince hükmeden ve onu başkalarına da öğreten kimse(Abdülkadir Haktanır)

Hayat kudreti Rabbaniye mȗcizatının en nuranisidir. Cenab-ı Allahın Rububiyetindeki kudreti en  mükemmel bir şekilde kemal-i şaşaa ile en rȃsih delillerden birisi hayattır. Dolayısıyla Cenab-ı Hakkın Kudret mucizesinin en nuranisi ve en güzelidir. En ziyadarı, şüphesiz ki hayattır (Abdülkadir Haktanır)

İhlası kazanmanın ve muhafaza etmenin en müessir (tesirli) bir sebep rȃbita-i mevttir. (öleceğini unutmamaktır.) Evet ihlası zedeleyen ve riyaya ve dünyaya sevkeden, tȗl-i emel (uzun ümürlü kuruntular) olduğu gibi, riyȃyadan nefret veren ve ihlası kazandıran da, rabıta-i mevttir. Yani ölümünü düşünüp, dünyanın fani olduğunu mulahaze edip, nefsin desiselerinden kurtulmaktır (Abdülkadir Haktanır)