2 Nisan 1971’de vefat eden Zübeyir Ağabey, Eyüp Sultan Mezarlığı’nda on bini aşkın kişiyle uğurlanır. Hayatının her anı –hapisler, konferanslar, notlar– bir manifesto olarak geride kalır. Alplikten dâvâ adamlığına uzanan yolculuğu, cesâretini ihlâs ve şefkatle dengeler. Hassas mizacı, onu sadece bir mücahid değil, gönül insanı yapar. “Hayatı İslâm’in dert ve çilesi ile geçmiş bir alperen” olarak yâd edilir. Bu, manifesto hayatının hülâsasıdır Zübeyir Ağabey’imizin.

Her insan geçmiş hayatını düşünse, kalbine ve lisanına ya “Ah!” ya da “Oh” gelir. Yani ya teessüf eder veya “Elhamdulillâh” der (Rüstem Garzanlı)

İnsan ailesinden ve sosyal çevresinden yeterli ilgi ve değer görmemesi, temel duygusal ihtiyacın karşılanmaması olarak değerlendirilebilir.

​Cehennem’in varlığı, şiddetli azabı, sonsuz rahmet, gerçek adalet ve israfsız, ölçülü hikmet ilkelerine asla zıt düşmez. Aksine, rahmet, adalet ve hikmetin kendisi, Cehennem’in var olmasını gerektirir. (Çetin Kılıç)

İnsanın en küçük dünyası, adeta küçük bir cenneti, kendi hanesidir. Ancak bu hanenin mutluluğunda ahiret inancı hükmetmezse, aile fertleri birbirlerine duydukları şefkat, sevgi ve bağlılık ölçüsünde acı verici endişeler ve azaplar çekerler. O küçük cennet, bir anda cehenneme dönebilir.(Çetin Kılıç)