Sevdiğim, saydığım ciddi insan ve müşterim Ali Karakuş isimli ağabeyimizin, şehâdete gitmeden önceki son görüşmesinde; “Gel oğlum Bekir! Çukurca’ya gidiyorsun, ne olur ne olmaz helalleşelim.” ifadesi hepimizi şaşırtmıştı doğrusu…

Niçin İstanbul böylesine önemliydi? Fahri Kâinat Efendimizin (s.a.v.) İstanbul’u beğenmesi ve onu zaptedecek kumandan ve askerlere iltifat etmesindeki hikmet neydi? Acaba Efendimiz (s.a.v.) İstanbul’a dünyanın çok hoş bir yerinde bulunması ve güzelliği için mi iltifat etmişti? Yoksa İstanbul, yüzlerce yıl İslâm güneşini parlatacağı ve mânâ ehlinin toplanacağı bir yer olduğu için mi methedilmişti?

Her asrın başında Hadis-i şeriflerde geleceği müjdelenen dinin yüksek hadimleri, dini meselelerde, kendilerinden ve yeniden bir şey çıkarmazlar, ahkâm getirmezler. Esaslarda ve dini hükümlerde Kur’an’a ve sünnet-i Muhammediyeye (sav) harfiyyen ittiba ederler. İşte Mevlana bunlardan biridir. (Mehmet Abidin Kartal)

Hacı Mirza Ağabeyimiz, yaşı doksanın üzerinde olmasına rağmen şuuru kemalinde, yaşına göre sağlıklı, muhatabına karşı asil bir duruş sergileyen, adeta bir erkân-ı harp sedâsıyla, inci taneleri gibi Risale-i Nur’dan vecizeler okuyarak dâvâsını ispata çalışan, bir “ULU” çınar; bir dâvâ adamı… (Rüstem GARZANLI)

Hayatın bir ikram olduğunu bilen bir insanın yalnızca nitelikli konularla ilgilenmesi mi doğrudur, yoksa konunun niteliği, konuya yönelenin nazarıyla, bakış açısıyla ilgili bir mesele midir?