İpek Palas’ın yirmi yedi nolu odasında, Parlıyordu üstad, yanan loş ışık altında,
Bir an, üstad ağabeyin boynundan tutar, O anda Bediüzzaman’ın ruhu ebediyete uçar (Bekir Özcan)

Bir gün Şeytan, insî şeytanları ve tüm dostlarını, dünya çapında konvansiyonel bir toplantı için çağırmış. (Abdülkadir Haktanır)

Senin bizi terk etmenin üzerinden 55 yıl geçti. Bizler seni yaşarken göremedik, bazılarımız daha dünyaya gelmemişti, bazılarımız da benim gibi çocuktu o zamanlar. Hem o günlerde sen zaten ziyaretçilerle görüşmüyordun ki. “Ehl-i hakikatin sohbetine zaman, mekân mâni olmaz; manevi radyo hükmünde biri şarkta, biri garpta, biri dünyada, biri berzahta olsa da rabıta-i Kur’aniye ve imaniye onları birbiriyle konuşturur.” diyordun.. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)

Büyük bir din âimi olan Abdülmecid Nursî (Ünlükul) kardeşi ve Üstadı olan Bediüzzaman Said Nursi’nin vefatından sonra şu şiiri yazmıştı: EYYÛHEL ÜSTAD ! Kutlu olsun, mutlu olsun sana şu âli makam. Bu makam oldu sana elbette berden ve selâm. Öksüz kalan nurcuların, ağlar-Öter her subh u şam. Okur sana yetimlerin, binler dua, binler selâm. Her zaman yâd-ı cemilindir, bezm-i vird-i […]

O, günübirlik gayeleri olan ufku ve hedefi sınırlı bir insan değildir. Bediüzzaman, geçmişin ilmî ve manevî birikimlerinden yola çıkarak geleceğe yönelik görüşlerini metodik ve sistematik şekilde ortaya koyar. (Mehmet Abidin Kartal)