Doğru yolu tanıyan kimse, onu kendine maksad yapar ve o yolda gider. Onu tanımayan ise, ifrat ve tefritte kalır. İsraf, iktisadın zıddı olup hayatta ve amelde hadd-ı istikameti aşmaktır.

İktidar ve kuvveti olmayan zayıf bir adam, zalimin zulmü altında ezilen birisini görür. Bu ezilmeden dolayı zalim adama karşı kalben rahatsız olur. Fakat zalim adama da gücü yetmediği için kalbini rahatlatmak için zulme uğrayan o mazluma “Demek bu adam zulmedilmeyi hak etmiş ki, o zalim ona zulmediyor.” Diye mazlumu tenkit eder.  Oysa mazlumu tenkit değil; ona yardım ellini uzatman lâzım, ey adam! (Rüstem Garzanlı)

Şükran hanım onbeş yaşında yaşı büyültülerek bir devlet dairesine memur olmuştu. Babası yeni vefat etmiş kendinden büyüt dört ablası birde küçük erkek kardeşi vardı (Çetin KILIÇ)

Ortak akıl tek akıldan, iki el bir elden, daima üstün ve galiptir. İki tane “1” alt alta “2” ederken yanyana “11” ediyor. İslam adına insanlık adına hizmet eden her fert ve bütün cemaatler, sivil toplum örgütleri, ferdiyetçilik mikrobundan kurtulmak ve meydana getirilecek şirketi mâneviye havuzunda benliğini eritmek zorundadır (Çetin KILIÇ)

İnsanların merak ettiği konulardan biri de kıyametin ne zaman kopacağıdır. Asıl olan kıyametin ne zaman kopacağı değil, bir gün mutlaka kıyametin gerçekleşeceğine iman etmek ve ahiret hayatı için hazırlıklı olmaktır. Yoksa kıyametin küçük örneklerini hemen hemen her gün minarelerde yükselen selâ sedâlarıyla işitiyor ve ölümle bir nevi küçük kıyametlerin koptuğunu görüyoruz. (Rüstem Garzanlı)