Bilirsin ki; ömür kısadır, lüzumlu işler pek çoktur. Acaba benim gibi sen dahi kafanı teftiş etsen, malûmatın içinde ne kadar lüzumsuz,  faidesiz, ehemmiyetsiz, odun yığınları gibi camid şeyleri bulursun. Çünki ben teftiş ettim, çok lüzumsuz şeyleri buldum (Abdülkadir Haktanır)

İnsan, kâinatın ekser enva’ına muhtaç ve alâkadardır. İhtiyacatı âlemin her tarafına dağılmış, arzuları ebede kadar uzanmış… Bir çiçeği istediği gibi, koca bir baharı da ister. Bir bahçeyi arzu ettiği gibi, ebedî Cennet’i de arzu eder. Bir dostunu görmeğe müştak olduğu gibi, Cemil-i Zülcelal’i de görmeye müştaktır (Abdülkadir Haktanır)

Rabbimizi bize tarif eden üç büyük, küllî muarrif var. Birisi: Şu kitab-ı kâinattır ki, bir nebze şehadetini onüç lem’a ile arabî Nur Risalesinden Onüçüncü dersten işittik. Birisi: Şu kitab-ı kebirin âyet-i kübrası olan Hâtem-ül Enbiya Aleyhissalâtü Vesselâm’dır. Birisi de Kur’an-ı Azîmüşşan’dır (Abdülkadir Haktanır)

Kardeş! Dikkatli ol, ahir zamanda yaşıyoruz, Müthiş düşmanlar karşısında, duruyoruz, Sıcaklık gitmiş bizden, ma’nen donuyoruz, Önümüzde cehennem var, biz unutuyoruz. (Abdülkadir Haktanır)

Hz. Ali (R.A.) “Bir insanın ahmak olduğunun iki alameti vardır.” diyor. Birisi lüzumsuz konuşur, ikincisi: “Kendisine ait olmadan veyahut sorulmadan meseleye karışır.” (Abdülkadir Haktanır)