Yani bir milyon değil, belki bin insanın hayat-ı ebediyesini temine çalışmak, bir milyar insanın hayat-ı fâniye-i dünyeviye ve medeniyetine çalışmaktan daha kıymetdar ve manen daha geniş olması; (Abdülkadir Haktanır)

Bütün insanlığa hitap edecek ve bütün dünyayı kucaklayacak bir din, elbette gizli kalamazdı. Madem, insanlığı maddî manevî huzura kavuşturmak için bu din gönderiliyordu. Öyle ise açıktan açığa insanlara bildirilmesi ve tebliğ edilmesi zaruri idi. (Abdülkadir Haktanır)

Tevrat, İncil ve Zebur’un ibareleri; Kur’an gibi i’cazları olmadığından, hem mütemadiyen tercüme tercüme üstüne olduğundan, pek çok yabanî kelimeler içlerine karıştı. Hem müfessirlerin sözleri ve yanlış tevilleri, onların âyetleriyle iltibas edildi; hem bazı nâdanların ve bazı ehl-i garazın tahrifatı da ilâve edildi. Şu surette o kitablarda tahrifat, tağyirat çoğaldı. (Abdülkadir Haktanır)

Çocuğun, ne başka meşgalesi, ne işi var,Fakat, kendisi ümitsiz, sanki her taraf kar,Her taraf geniş serbest iken, ona her yer dar,Bilmem nedendir, mutlu değil bizim çocuklar! (Abdülkadir Haktanır)

Ey Fahr-i Alemin gösterdiği doğru yoldan şaşanlar!Dünyanın fani metalarıyla gururlanıp taşanlar!Ve ey dünyamıza zararı olur korkususuyla, nur-u Kur’ân dan kaçanlar! (Abdülkadir Haktanır)