Haksızlığı hak iddia edenlere karşı hak da’va etmek ve onlara müracaat etmek; bir haksızlıktır, hakka karşı bir hürmetsizliktir. Ben bu haksızlığı ve hakka karşı hürmetsizliği irtikâb etmek istemem (Abdülkadir Haktanır)

Hiç mümkün müdür ki; bir saltanat, bâhusus böyle muhteşem bir saltanat, hüsn-ü hizmet eden mutilere mükâfatı ve isyan edenlere mücâzâtı bulunmasın. Burada yok hükmündedir. Demek başka yerde bir mahkeme-i kübrâ vardır. (Abdülkadir Haktanır)

Hakikî terakki ise; insâna verilen kalb, sır, ruh, akıl hattâ hayal ve sâir kuvvelerin hayat-ı ebediyyeye yüzlerini çevirerek, her biri kendine lâyık hususî bir vazife-i ubûdiyyet ile meşgul olmaktadır. Yoksa ehl-i dalaletin terakki zannettikleri, hayat-ı dünyeviyyenin bütün inceliklerine girmek ve zevklerinin her çeşitlerini, hattâ en süflisini tatmak için bütün letâifini ve kalb ve aklını nefs-i emmâreye musahhar edip yardımcı verse; o terakki değil, sukuttur (Abdülkadir Haktanır)

İman, bir ma’nevî Tûba-i Cennet çekirdeğini taşıyor. Küfür ise ma’nevî bir Zakkum-u Cehennem tohumunu saklıyor.Demek selâmet ve emniyet, yalnız İslâmiyette ve îmandadır. Öyle ise, biz daima: “Elhamdülillahi alâ dini′l-İslâm ve kemâli′l-iman”demeliyiz… (Abdülkadir Haktanır)

Namazı kazaya bırakmama gayreti ile yaşamak, imkânın elinde var ise namazını camide kılmak, namazı tek başına kılmaktan yirmi derece daha çok sevap kazanmış olur.   Bu saydıklarımı yapmak çok sevap olduğu gibi, günahların silinmesine de vesile olur. (Abdülkadir Haktanır)