Bediüzzaman, yaşadığı dönemde Osmanlı İmparatorluğu’nun yıkılışı, savaşlar, İslam coğrafyasının zor durumda oluşu ve iman hakikatlerine karşı çıkan ideolojilerin yayılması gibi zorluklarla karşı karşıya kalmıştır. Böyle bir dönemde evlilik ve aile sorumluluklarını üstlenmenin kendisini manevi hizmetten alıkoyabileceğini düşünmüştür. Bu sebeple evliliği tehir ederek hizmet sahasına atılmıştır.

Namazdan sonra, “Bizim bayramımız, hürriyet-i şer’iyyedir” diye haykıracaktı ama jandarmanın sert bakışları, sözünü boğazında düğümlemeye yönelikti ama o asla korkmadı çekinmedi.

Bediüzzaman Said Nursi, Batı’dan gelen bu güçlü seküler rüzgârların İslam toplumlarında nasıl bir yankı uyandıracağını çok önceden fark etmişti. Bunun için toplumun en az zararla nasıl etkileyebileceğine dair öngörülerde bulunuyordu.

Bayramlar, İslam’ın müminlere bahşettiği ilahi birer lütuftur. Ramazan’ın bereketiyle kavuşulan bayram, yalnızca bir tatil veya dünyevi sevinç anı değil, ibadetin kemale erdiği, şükrün zirve yaptığı ve kardeşliğin pekiştiği mübarek bir fırsattır. Ne var ki, bu mukaddes zamanlar, gafletin gölgesinde hakiki manasından uzaklaşabiliyor. Oysa bayram, “Allah’ın bizlere verdiği nimetlere şükür, ibadete devam ve uhuvvet bağlarının güçlenmesi” için bir vesiledir.

Betimleme olarak bu yazıyı hazırlamaya çalıştım