Hayat bir sahne gibidir. Gençlik, ışıkların en parlak olduğu an… sahnenin ortasında koşan, gülen, hayaller kuran bir oyuncu. Fakat perde kapanmaya başladığında ihtiyarlık sessizce sahneye girer. Gençliğin coşkulu mûsikisi yerini ağır bir tona bırakır. Sağlık, bir zamanlar gökyüzünde parlayan güneşken, hastalık bulutlarıyla örtülür. İşte bu değişim, insana bir hakikati fısıldar: zamanın kıymetini bil, tembellik etme.

Toplumumuzda zaman zaman münferit olaylar bahane edilerek İslâm’a, cemaatlere ve dindar insanlara ve İslamiyet’in kurallarına yönelik saldırılar yapılmaktadır. Bu saldırılar, yalnızca bireylere değil, aynı zamanda toplumsal huzura ve manevi değerlere yöneltilmiş bir tehdit olarak da görülebilir. İslamiyet’in özü, ruhu, ahlakı, adaleti, insanı ve insanlığın sevgisini esas alır.

Öncelikle Meyve Risalesi’nin nerede yazıldığına, kaç yılında yazıldığına ve ehemmiyetine değinelim.

Nasıl Bir Gençlik Lâzım ? Bizler, Kur’ân’da Cenâb-ı Hakk’ın “Sizler, insanlar içindeki en hayırlı ümmetsiniz!..”(1) hitabına mazhar bir gençliğiz.. Bizler, Hz. Peygamber’in (A.S.M.) “Ey Âhirzaman Gençliği!..”(2) hitabına mâsadak bir gençliğiz.. Bizler, Bediüzzaman’ın “Mazi geçmiş.. Hâl mâlum.. Bize Nesl-i Cedid lâzım!..”(3) diye betimlediği “Nesl-i Cedid” yani yeni nesiliz.. Bizler, Mehmed Âkif’in “Asım’ın Nesli diyordum ya.. Nesilmiş gerçek.. İşte çiğnetmedi namusunu.. çiğnetmeyecek..”(4) […]

Bir insan hizmet ile tanıştığı zaman kuvvetli bir ders-i iman ve adab almazsa, sonra pek zor ve müşkil bir tarzda hizmet-i nuriyeyi kalb ve ruhuna alıp bu davanın şuurlu ve basiretli bir neferi olabilir. Adeta bu davaya yabani düşer nemelazım diyebilir. (Muhammed Numan ÖZEL)
Devamı yazıda..