Bir zamanlar “Yürüyen Büyük Doğu Sempozyumu”, düzenlenmiş bende bu sempozyumda “Bediüzzaman Said Nursi ve Necip Fazıl Kısakürek Dostluğu” başlıklı bir sunum yapmıştım. Bu vatanda yetişen insanlar içinde en değerli şahsiyetlerden ikisini aynı kare içinde sunup anlatmak benim için büyük bir bahtiyarlıktır. Bu necip ve fazıl zatları tekrar anlatmaktan büyük zevk duyuyorum.

Necip Fazıl’ın şiir estetiği Kierkegaard’ınkine yakındır. Sadece fark Necip Fazıl’ın savunmacı bir estetiği olmasıdır. Her şairin tıpkı vitrinde duran mankenin gelen geçen insanları duruşunun bir estetik duruş olması gibi, Necip Fazıl’ın da yirminci yüzyıl içinde bizim insanımıza , şiirin hitap ettiği yerine göre entelektüel yerine göre vasat okuyucuya bir duruşu bir algılanışı vardır. Bu Necip Fazıl’ın şiir estetiğidir. (Prof. Dr. Himmet Uç’un yazısı..)

“Bu sebeple, bu vakfiyeyi kim değiştirirse;
Allâh’ın, Peygamber’in, meleklerin, bütün yöneticilerin ve dahi bütün Müslümanların ebediyen laneti onun ve onların üzerine olsun, azapları hafiflemesin onların, haşr gününde yüzlerine bakılmasın.”

Her Müslüman “Ben Allah’ı ne kadar seviyorum?” sorusunun cevabını, “Ben Allah’a ne kadar itaat ediyorum?” sorusuna verdiği cevapta aramalıdır. İşte imanımızın ölçüsü bu mukayese ile anlaşılır. Ateş bizim hizmetkârımızdır, yanlış kullanırsak yangın çıkar. İşte her duygunun iki yönü vardır, biri rahmanî, diğeri şeytanî.

Necip Fazıl diyor ki,”Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu…” Bugünkü sosyal hayat nefse hizmet ediyor, nefse hizmet etmemizi emrediyor. Reklamlar, ürün satmak için her türlü edepsizliği yapıyor. İnsanların karnı doyuyor, gözü doymuyor. İçkili lokantalar, plajlar, televizyondaki programlar, kılık kıyafet düşkünlüğü…