Cenab-ı Allah, (CC) bazı isimlerinin tecellisi için kullarını ve mahlûkatı çeşitli musibetlere, değişik ve hâl ve etvara maruz bırakır. İnsan ise hikmetini bilmediği bu değişik haletlerden dolayı bazen üzülür, bazen de sevinir. Hâlbuki yaratılan her bir mahlûkun kendine bakan ciheti ve kıymeti bir ise, saniine yani Cenab-i Allah’a bakan gayeleri binlerdir. (Rüstem Garzanlı)

Akıl araştırır, bulur, inceler sonra kalbe havale eder. Kalp ise aklın gönderdiği bu bilgiyi ya kabul edip tasdik eder ya da inkâr edip reddeder. Kalbin vazifesi tasdik ya da inkârdır. Kalp insanın mahiyetinde bulunan, ruh, vicdan, akıl, latifeler vesaire gibi bütün duygu ve cihazların merkezi ve efendisi hükmündedir. Aklımız dâhil bütün duygularımız kalpten gelen emir komuta zincirine göre hareket eder ve onun sevk ve idaresi altındadır. (Rüstem Garzanlı)

Huzur, insanın sürekli olarak Allah ile olan irtibat ve münasebetidir ki, bu da ibadet, taat, zikir, tesbih ve tefekkürle mümkündür. İbadet ve zikrin bir çok kısmı ve şekli vardır. Bir kısmı beden ile bir kısmı mal ile bir kısmı ruh ve kalp iledir. İşte bütün bu kısımların huzuru ve keyfiyeti başka başkadır, ama birbirinden de kopuk değildir (Rüstem Garzanlı)

Hazreti Eyyub (as) hastalıktan şifayı, nefsinin rahat ve istirahatı için değil, zikrine mani olduğu için istemiş. Zaten musibet ve hastalıkların hikmeti de ve maksadı da duâ ve ilticadır. Şâyet musibet ve hastalıklar bu gayesi ortadan kaldıracak bir kıvama gelmiş ise, şifanın istenilmesi  daha ahsen ve lüzumlu oluyor (Rüstem Garzanlı)

Hz. Yusuf (as.) gibi bir peygamber bile, nefsinden şikâyet ederek şöyle buyurmuştur: “Doğrusu ben nefsimi temize çıkarmam. Rabbimin merhamet edip korudukları hariç, nefis daima fenalığı ister ve kötülüğü emreder.” (Rüstem Garzanlı)