İman, Kur’an, İslamiyet hadimleri herkesten fazla ihlâsa, uhuvvete, tesanüde, sadâkate muhtaçtırlar. İçinde bulunduğumuz bu hizmet “sırtında yumurta küfesi taşımak” gibi bir dikkatle yapılması gerektiren bir hassasiyete sahiptir. Bu hizmet-i Kur’aniye ve imaniyeyi görmektedir. Bu, onun en büyük ve en mühim bir düsturu, vazifesi ve tavsiyesidir.

Hülasa: Şahs-ı manevî, insanların kalitesinden doğar ve onların manevi gücüne bağlıdır. Şahıslar ne kadar ihlâslı, ahlâklı ve mukavim olursa, şahs-ı manevî de o kadar güçlü olur. Ancak şahs-ı manevî zayıflarsa, bireyler de lehviyat ve hevesat karşısında mağlup düşebilir. His ve hevese kapılıp yanlış şeylere tevessül edebilir. Bu nedenle, hem bireylerin hem de cemaatin manevi kalitesine odaklanmak, şahs-ı manevînin lehviyata karşı zafer kazanmasını sağlar. Bediüzzaman’ın ifadesiyle,

Sungur ağabey, bu sözle bir temsilci, mihmandar olmuş, ancak bu hizmeti sürdürecek olan şahs-ı manevi, yani Risale-i Nur cemaatidir. Sungur ağabey ve emsali olan diğer ağabeylerimiz (Rh) ise birer alem gibi birer rolmodellik misyonunu üstlenen Bediüzzaman’ın vezirleri, komutanları gibidir.