Bizim bir deremiz vardı. Duru akardı. İnce bir sancı gibi kıvranırdı vadilerin koynunda. Dokunulmamıştı. Kaynağından geldiği gibiydi. Sevmiştik. Sevindirirdi bizi her uğradığımızda. Kâğıttan gemilerimizi yüzdürürdük gölcüklerinde. Balıkları vardı. Ve küçük yengeçleri ve körpecik yosunları. Serinlik kokardı. Denize koşardı. Minnetsizdi. Almaz; verirdi… (Senai Demirci’nin yazısı..)

Dünyanın kendi etrafında dönmesiyle gece gündüz, Güneş’in etrafında dönmesiyle de mevsimlerin meydana geldiğini bugün herkes biliyor. Dünya yaratıldığından beri bu kanun geçerli olmasına rağmen, insanların bu bilgiye ulaşmaları için maalesef çok uzun yılların geçmesi ve teleskopların icadını beklemek gerekmiştir. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)

Madem kendisinde bu sıfatlar yok neden kendine öyle hitap ediyor? İşte çok dikkat edilmesi ve hata edilmemesi gereken nokta burasıdır. Okurken veya birinden dinlerken “Vay be! O da böyleymiş.” diye düşünmeden önce fark etmemiz gereken bir ayrıntı var burada. Bediüzzaman bu sıfatları kendisi, şahsiyeti için kullanmıyor. Nefsi için kullanıyor. Ve nefis tüm bu sıfatlara sahiptir. Onda da bizde de… (Muhiddin Yenigün’ün yazısı..)

Bizzat kendimiz Şanlıurfa’da topladığımız yardımlarla gidip müşahede ettiğimiz kadarıyla; evlere giriyorsunuz bomboş bir ev, içeride 4 aile 25-30 mevcut çoluk-çocuk yemeye içmeye muhtaç, yatmaya üstlerine bir battaniye dahi yok! Her yerde manzara aynı şekilde… Sürekli top-tüfek sesleri, az ilerinize düşen bomba sesleri… Ekmek, çocuklar için süt, çocuk bezi gibi ihtiyaçlar olsa çok makbul olacağı kanaatindeyiz.

Zaman zaman çevremizden şöyle tepkilerle karşılaşıyoruz. – Biz de Müslüman’ız ama siz dini çok fazla hayatın içine sokuyorsunuz… – Biz de Müslüman’ız ama adamın bütün gündemi din… – Biz de Müslüman’ız ama o her şeyi dine bağlıyor… Bu ithamların(!) üzerinde biraz düşünmek, biraz fikir jimnastiği yapmak, biraz ölçüp biçmek gerektiğini, düşünüyorum. (Muhiddin Yenigün’ün yazısı..)