Kabz hâletine girift olmadan en mesrur olduğu, en çok haz ve feyiz aldığı anlar, okumakla sürur duyduğu vakitleri düşünmesiyle insan o istemediği sıkıntılı hâletlerden kurtulur (Muhammed Numan)

İnsan, şerri yaşayıp hayra yönelebilir, karanlıklarda kaybolduktan sonra bir gün hidayet nurunun basamaklarına çıkabilir, yokluğu tattıktan sonra varlık içinde olduğunun farkına varabilir. İşte bu zıtlıklar içerisindeki esrar perdelerini kaldırabilecek olan yalnızca insandır. Hayvanların en mükemmelinde bile böyle özellikler yoktur. Akıl ve fikirle bu farkındalığı yakalayabilir. (Dr. Selçuk Eskiçubuk’un yazısı..)

Yirmi üç Temmuz bin dokuz yüz sekizde, Osmanlı halkı ayakbastı meşrutiyete,
Hürriyet meydanında şöyle konuşma yapar, Halk heyecanla üstadı alkış tufanına tutar (Bekir Özcan)

“Önemli olan tüm teknolojik imkânların, akl-ı selim (sağduyu) ve vicdan filtresinden geçirilerek tatbikata konmasıdır. Ama tekrar tekrar kendimize sormamız gereken soru, ‘Benim bu hızlı hayatımın dünyaya ve insanlara ne faydası var’ sorusudur. Yoksa amaçsızca bir oraya, bir buraya koşuşturup, anlamlı ‘hayat trenini’ kaçırırız.”

Ruhu yaratan Kadir-i Zülcelâl, her ruha uygun bir beden de yaratmış, bu da O’nun hikmet ve kudretindendir. İşte bedende emanet durdurulan ruh, bedenden çıkıp kendine mahsus bir başka âleme göç etmesi… (Rüstem Garzanlı)