İslam inanışında hastalığı veren de şifasını veren de Allah’tır. Allah (c.c.) fıtratı bozan, insanlara aklen, ruhen ve bedenen zarar veren gıdalardan ve ortamlardan insanların uzak durmasını öğütler. Maddî ve manevî hastalıkların temellerinde büyük ölçüde fıtrata yabancılaşma, cahillik ve ahlakî zafiyet etkili olmaktadır. Onun için de sabır, merhamet, şefkat, cömertlik gibi, insanı insan yapan ve onu manen yücelten davranışlara önem vermemiz istenir. (Muammer Yıldız’ın yazısı..)

Her konuda olduğu gibi, imanî meselelerde de ağızdan çıkan sözlere dikkat etmeli, imana aykırı sözlerle dilini kirletmemelidir. Şayet umursamaz bir biçimde, dikkat etmeden, sözün nereye vardığını, nasıl bir sonuç doğuracağını düşünmeden imana aykırı sözleri söylerse, Allah korusun imanını kaybedebilir. (Mehmed Paksu’nun yazısı..)

Risale-i Nur’un nuranî ve parlak eczalarını elde edip dikkat ve tefekkürle okumaktan başka bir kurtuluş çaresi yoktur (Muhammed Numan)

Aklı yerinde kalbi bozulmamış insan kendini ebedi azaptan kurtarmak için, ne pahasına olursa olsun eski olumsuz hayatını terk edip doğru yolu bulmayı arayacaktır (Abdülkadir Haktanır)

Cevşen, vahye dayanan eşsiz bir tefekkür ve zikir kaynağıdır (Rüstem Garzanlı)