“Hayat ne kadar yaşanmamışsa, ölümden o kadar korkar insan.” Terapistin Terapisi kitabında okuduğum şu cümle, ölüm hakikatini ne kadar az düşündüğümüzü, hatta hayat programımızda ölüme hiç yer vermediğimizi, sadece çevremizdekilere gelirmiş gibi, kendimize kondurmadığımızı hatırlattı.

Ayyüzlüm Benim, biricik sevgilim peygamberim, sen benim peygamberimsin
canım peygamberim, hasretinle yanar, yanar dururuz

Çevremizdeki insanlardan bir sürü davranışlar görürüz. Onları kendimize göre yorumlarız. Acaba doğru mu anlamışız? Allah bilir. Elimizde niyet ölçer bir araç, alet de yok. Hatta kendimizde bir çok şeyler yaparız. Hangi niyetle yaptığımızı ancak kendimiz biliriz.

Sanki bir kuş misali, Uçtu gitti dünyadan.
Bir insanlık timsali, Yeğenim Abdurrahman.

Her şey insan için çalışıyor, insanın yardımına koşuyor ve ona hizmet ediyor. Bütün varlıklar içinde Cenab-ı Hak, insanı kendisine muhatap seçmiştir. İnsan en şerefli varlık olarak yaratılmıştır. İnsan, görünen ve görünmeyen ( maddi – manevi ) sayısız nimetlere sahiptir.