Üçüncü Hatvede:   dersini verdiği gibi: Nefsin muktezası, daima iyiliği kendinden bilip fahr ve ucbe girer. Bu hatvede: Nefsinde yalnız kusuru ve naksı ve aczi ve fakrı görüp, bütün mehâsin ve kemâlâtını, Fâtır-ı Zülcelâl tarafından ona ihsan edilmiş ni’metler olduğunu anlayıp, fahr yerinde şükür ve temeddüh yerinde hamdetmektir. Şu mertebede tezkiyesi: sırrıyla şudur ki: Kemâlini kemâlsizlikte, kudretini aczde, gınasını fakrda […]

Çünki dünya ehlince güzel addedilen şey, orada çirkindir (Abdülkadir Haktanır)

bu zamanda hiçbir şeye âlet ve tâbi’ olmayan ve her gayenin fevkinde olan hakaik-i imaniyeyi fıtrî ubudiyetle, bilmeyenlere, bilmek ihtiyacında olanlara tesirli bir surette bildirmek; bu keşmekeş dünyasında, imanı kurtaracak ve muannidlere kat’î kanaat verecek bu tarzda; yani hiçbir şeye âlet olmayacak bir tarzda, bir Kur’an dersi vermek lâzımdır ki; küfr-ü mutlakı ve mütemerrid ve inatçı dalaleti kırsın, herkese kat’î kanaat verebilsin (Abdülkadir Haktanır)

Ders almaya aile ortamında başlarız. İlk öğretmenimiz annemiz. İnsanın en birinci üstadı ve tesirli muallimi, onun validesidir. İnsanın annesinden aldığı dersler fıtratına yerleşen çekirdeklerdir. Anneden alınan dersleri, okullarda, kurslarda alınan dersler takip eder. (Mehmet Abidin Kartal)

Biz Müslümanlara Allahın en büyük lütuf ve hediyesi olan evlatlarımızı maneviyatsız bırakmamak mühim vazifesidir. Bu vazifeyi lazım olan şekilde yapmayan müslüman, hem bu dünyada hem de ahirette pişman olacağından şüphe etmiyoruz. (Abdülkadir Haktanır)