Kur’an-ı Kerim o üç mukadder suale işaret etmekle beraber şartlarının delillerini de zikrederken, Mabudun vücuduna dair olan delilleri iki kısma ayırmıştır: Birisi: Hariçten alınan delillerdir ki, buna âfâkî denilir. İkincisi: İnsanların nefislerinden alınan bürhanlardır. Buna enfüsî tesmiye edilir (Abdülkadir HAKTANIR)

Elazığ depremi sonrası hüzünlenen kalplerin imdadına, enkaz altında bebeğiyle sıkışıp kalan bir annenin önce kendisini değil de, kucağındaki bebeğini kurtarmak için cılız bir sesle seslenmesi (Mehmet Acet)

Cenab-ı Hakk’a vâsıl olacak tarîkler pek çoktur. Bütün hak tarîkler Kur’andan alınmıştır. Fakat tarîkatların bazısı, bazısından daha kısa, daha selâmetli, daha umumiyetli oluyor. O tarîkler içinde, kasır fehmimle Kur’andan istifade ettiğim “Acz ve fakr ve şefkat ve tefekkür” tarîkıdır. (Abdülkadir Haktanır)

Merak yüzünden ve âfâkî hâdisatın verdiği sarhoşane gafletten zevk alan bîçareler! Eğer insanın fıtratındaki merak, insaniyet damarıyla sizin farz ve lâzım vazifeniz zararına, o hâdise o geniş boğuşmalara sevkediyor. Bu da bir ihtiyac-ı manevîdir, fıtrîdir derseniz ben de derim… (Abdülkadir Haktanır)

Her insan, hedeflerini ümit ile yoğurur. Tahayyül ve tasavvuru ile projeler. Taakkul ve tasdik ile detaylandırır. İz’an ve iltizamla son haline yaklaştırır. İtikad ile son halini verir.  Ümidi olmayanın hedefi de olmaz.
[Muhammed Numan ÖZEL]