Ayasofya müzeden camiye çevrildi, Müze olmaktan kurtulup geri geldi,
Allahın rahmeti önümüze serildi, Fatihin emaneti, tekrar bize el verdi (Abdülkadir Haktanır)

İnsanın ayaklarının hemen üstünde menteşeler olmasaydı, dizlerinde menteşeler olmasaydı, kalçalarında menteşeler olmasaydı, nasıl yürürdü? Adımlarını nasıl atardı? İnsanın eli üstünde, dirseğinde, kolun son kısmında menteşeler olmasaydı, odun gibi hareketsiz bir insandan başka bir şey olamazdı, değil mi? (Abdülkadir Haktanır)

Cemel vakasında Hz. Ali (r.a.) çok sevdiği bazı dostlarıyla karşı karşıya gelmişti. Bir tarafta Hz. Talha, Hz. Zübeyr gibi cennetle müjdelenen seçkin sahabe; diğer tarafta Hz. Ali ve dostları.

Üçüncü Hatvede:   dersini verdiği gibi: Nefsin muktezası, daima iyiliği kendinden bilip fahr ve ucbe girer. Bu hatvede: Nefsinde yalnız kusuru ve naksı ve aczi ve fakrı görüp, bütün mehâsin ve kemâlâtını, Fâtır-ı Zülcelâl tarafından ona ihsan edilmiş ni’metler olduğunu anlayıp, fahr yerinde şükür ve temeddüh yerinde hamdetmektir. Şu mertebede tezkiyesi: sırrıyla şudur ki: Kemâlini kemâlsizlikte, kudretini aczde, gınasını fakrda […]

Çünki dünya ehlince güzel addedilen şey, orada çirkindir (Abdülkadir Haktanır)