Onlar aynı zamanlarda yaşadı, farklı yollar izledi, bazen birbirlerine karşı gibi göründüler, birbirlerine karşı eleştiride bulundular bazen aynı mecliste buluştular aynı havayı teneffüs ettiler bazen farklı düşündüler ama kalplerinin attığı yer aynıydı: Bu aziz vatan, bu şerefli millet, bu mukaddes din. Belki o dönemdeki vatan coğrafyası şu anda aynı büyüklükte sınırlarda değil ama bu kahramanların vermiş olduğu mücadeleler yapmış olduğu hizmetler bugün hala zihinlerimizde bulunuyor. O zamanlarda ki vatan sınırlarımızdan bugün 50 küsür tane devlet çıktı ve bunların hepsinin bir bayrak altında olduğu bir dönemden bahsediyoruz. Sultan Abdülhamid Han, Milli Şairimiz Mehmet Akif, Asrın mütefekkiri Bediüzzaman Said Nursî. Bu 3 isim ve daha birçok isim o dönem aynı mücadeleyi verdiler.

Bizzât Bediüzzaman Hazretleri’nin son on senelik hayatının en yakın talebe ve hizmetkârlarından duyduğumuz bir iki rivayeti daha kaydedelim:

Tek gayesi doğuda bir üniversite kurmak, Din ile fen ilimlerini birlikte okutmak,
Müracaat eder bir dilekçe ile Padişaha, Görüşme kabul edilir büyük ihtişamla (Bekir Özcan)

İstanbul’a yerleşiyor bin dokuz yüz yedide, Van’daki sevdiklerini bırakıyor geride. Şarkta bir Üniversite kurmaktı düşüncesi, Arzu ettiği bu istek her şeyden en öncesi. Fen ve din ilimlerini beraber okutmaktı,
Hazırladığı mektubu Padişaha sunmaktı.