O pencereden bakıldığı zaman, her şeyde bir mana görebiliyorsun. inkȃr edilmez hakikatlerı gösteriyor. Başta kendimize bakalım; Parmaklarımızın menteşelerini Annemiz koymadı, Babamız da koymadı, kendi kendine de olması imkȃnsız, dizimize de menteşe konulmuş, o menteşe olmasa idi nasıl yürürdük (Abdülkadir Haktanır)

Ey yunus bizi birleştiren binlerce mes’ele dururken bir meselemi bizi ayıracak? Ey yunus yaptığın ve üzerinden geçtiğin köprüleri yıkma! Bir gün o köprülerden geri dönmek gerekebilir! Ey Yunus, hatadan nefret et ama hataya düşenden nefret etme. Ey Yunus bütün kalbinle günaha öfkelen ama günahkara acı, ona merhametini göster. (Abdülkadir Haktanır)

Resulullah (sav) ile beraberdik. Gözünü semaya dikti. Sonra: “Şu anlar, ilmin insanlardan kapıp kaçırıldığı anlardır. Öyle ki, bu hususta insanlar hiçbir şeye muktedir olamazlar!” buyurdular. Ziyad İbnu Lebid el-Ensari araya girip: “Bizler Kur’an’ı okuyup dururken ilim bizlerden nasıl kapıp kaçırılır? Vallahi biz onun hem okuyacağız, hem de çocuklarımıza, kadınlarımıza okutacağız!” dedi. Resulullah da: “Anasız kalasın, ey Ziyad, ben seni Medine fakihlerinden sayıyordum. (Bak) işte Tevrat ve İncil, yahudilerin ve nasranilerin elinde, onların ne işine yarıyor (sanki onunla amel mi ediyorlar)?” buyurdu (Abdülkadir Haktanır)

“-Ya Ali! İlim mi üstündür yoksa dünya malımı? Hazreti Ali (r.a) birinci adama şöyle cevap vermiş; “-İlim üstündür; çünkü ilim Peygamberlerin (a.s) mirasıdır, dünya malı ise Firavunların mirasıdır.” (Abdülkadir Haktanır)

Ey insan, değilmiydin eşrefi mahluk, Ne cesaretle kazandın, bunca hukuk,
Dikkat et, boş yerlerde yapma tak tuk, Unutma, bȃlȃya çıkmaktır senin hakkın (Abdülkadir Haktanır)