İslam milleti hicri ilk üç asırda, sahabe, tabiin ve tebei tabiin dönemlerinde en parlak dönemini yaşadı, onun ardından ikiyüz yıl daha kısmen bu devam etti. Beşinci asırdan onikinci asra kadar tam yediyüzyıl İslam alemi his ağırlıklı bir dönem yaşadı, fikir ağırlıklı insan yetiştiremedi. (Çetin Kılıç)

İnsanların bazıları abartmayı sever, hayaliyle hakikatı karıştırır, kahramanlık hikayelerinden bu gibi durumlara çokça rastlanır. Bu, o karaktere iyilik değil kötülük olur, arttırayım derken noksanlaştırır, meth edeyim derken çirkinleştirir. Güzelliğin esası dengeli olmaktır. (Çetin Kılıç)

Bir kişi mühendislik ilminde mahirdir fakat tıp ilminde sözüne itimat edilmez, fıkıh usulünü iyi bilmek kişiyi fakih yapmaz, bu kişi fetva veremez. Tıpta kulak burun mütehassısı bir doktor, kalp hususunda bir fikir sorulunca – bu benim saham değil diyor. (Çetin Kılıç)

Mecaz, ilmin elinden cehlin eline geçerse hakikate inkilap eder. Sobayı yak, diyen kişi içindeki odunu kömürü kast etmiştir, gözünden uyku akıyor, çok uykusu var, küplere bindi, sinirlendi, kast ettiği anlaşılır. Havas mananın neye delalet ettiğini bilmezse hurafat ortaya çıkar (Çetin Kılıç)

Arap milleti başlangıçta ümmi bir topluluk idi, Hazreti Muhammed Mustafa (sav) Peygamber olunca Arap milletinin kabiliyeti inkişaf etti, evvel cahil iken Kuran’a muhatab oldular. Kâinata olan nazarları Kuran’dan aldıkları dersle, gözün feri ile değil, Allah’ın esması adına idi. (Çetin Kılıç)