İslam tarihinde metinlerin korunmasına yönelik benzer bir hassasiyet ve korumacı tutum sıklıkla görülmüştür. Kur’an-ı Kerim’in ve hadislerin korunması, İslam’ın ilk dönemlerinden itibaren büyük bir özenle gerçekleştirilmiştir. Bu tutumun temelinde, dini metinlerin orijinalliğini koruma, kalem karıştırıp tahriften uzak tutma ve gelecek nesillere doğru bir şekilde metinleri aktarma çabası, kaygısı daima olmuştur.

“Din hayatın hayatı, hem nuru, hem esası. İhyâ-yı din ile olur şu milletin ihyâsı.”[8] hakka hizmetin milletlerin ihyası için ne kadar mühim ve elzem olduğunu gösterir.

İslam tefekkür tarihinde marifetullah yani Allah’ı tanımak ve bilmek, en yüksek ilim ve en yüce gaye olarak kabul edilmiştir. Bu sebeple nice eserler telif edilerek insanlığa ve İslamiyet’e hizmet edildi.
İnsan, iman yoluyla Allah’ı tanır; marifetullah ise bu tanımanın derinleşmesi, imanın kuvvetlenerek inkişaf etmesi ve kemale ermesidir. (Muhammed Numan ÖZEL)

Müslümanlar, insanlığa hakikati ulaştırma amacıyla kitap ve sünnete uygun bir şekilde 1400 yıldır çeşitli isimlerle organize olmuş tasavvuf hareketleri, stk’ler, vakıflar, dernekler ve Cemiyeti Hayriye tarzında yapılar teşekkül etmiştir.
(Muhammed Numan ÖZEL)

Eserlerin Okunması ve Anlaşılması: Risale-i Nur’un doğrudan okunması ve tefekkür edilmesi çok mühimdir. Külliyatın her bir parçası farklı iman hakikatlerini ele alır. Yani bir yer başka bir yerin izahı, şerhi manasına gelebilir. Buna atıf denilir. Okuyanı derin düşünmeye sevk eder. Dikkat, tefekkür, bu açıdan önemlidir.
(Muhammed Numan ÖZEL)