Hz. Üstad, bu ümit ve ricasının bir mektubunda, “Hiçbir mahviyet ve tevazu niyetiyle olmayarak bütün kanaatimle ilân ediyorum ki; Benim hizmetim ve sergüzeşte-i hayatım, bir nevi çekirdek hükmüne geçmiş.

MANEVİ HİZMETLERDE DÜNYA MALI “Tâlût, ordu ile hareket edince, “Şüphesiz Allah, sizi bir ırmakla imtihan edecektir. Kim ondan içerse benden değildir. Kim onu tatmazsa işte o bendendir. Ancak eliyle bir avuç alan başka.” dedi. İçlerinden pek azı hariç, hepsi ırmaktan içtiler. Tâlût ve onunla beraber iman edenler ırmağı geçince, (geride kalanlar) “Bugün bizim Câlût’a ve askerlerine karşı koyacak gücümüz yok.” […]

Sadece duyduklarına veya söylenenlere göre hareket edenlerin aklı devre dışı kalmış gibidir. Çünkü “akıl ve nakil taâruz ettikleri vakitte, akıl asıl itibar ve nakil tevil olur.” [4] Akıl ve mantık muvacehesinde hareket edilmezse akıl nakle yedirilir ve iptal edilir. Halbuki “Akıl bir alettir.”[5] Bu aleti kullanmayanlar hangi aleti kullanacaktır acaba merak ediyorum?
(Muhammed Numan özel)

Bu mesele çoklarımızın çok zaman zihnini kurcaladığını tahmin ediyorum. Bu husustaki mülahazamı da yazmak istedim.
Bu efkarın temelde iki nedeni var.
(Muhammed Numan ÖZEL)

Bir noktayı insan kendisine cihan yapmalı ve o cihana hakim olmalıdır. Yani bir gaye-i hayali olmalı ve o gayesi için o işin en ince ayrıntısına dek öğrenmeli insan. Çünkü insanın bir noktasında güneş kadar zeka var. İnsan iman ile ve imanın verdiği ziya ile buna daha çabuk ulaşabilir. İstidat ve kabiliyetlerini, meyil ve emellerini o gayesine tevcih ettirerek inkişaf edebilir. (Muhammed Numan ÖZEL)