Dinimizin emir ve yasaklarına baktığımızda görüyoruz ki, İslam mensuplarını, yalnız kendi nefsini düşünen bencil kimse olmaktan çıkarıyor, çevresindeki yoksul kardeşlerini de düşünen sosyal insan haline getiriyor. Bu sebeple Ramazan’da ekonomik durumu müsait olan Müslümanlara İslam uyarısını şöyle yapıyor ve diyor ki:

Soru: Ramazan’da iftar yemeği hazırlayan hanımlar, pişirdiği yemeğin dil ucuyla tadına tuzuna bakıyor, sonra da dilinin ucundakini tükürüyor, dişlerini fırçalıyor. Bunlar orucu bozar mı?..

Değişimden korkan biri değilim, hatta değişimden yanayım. Ama bozulmuşluğu, kokuşmuşluğu, sapmışlığı ve kaybolmuşluğu “değişim” olarak kabullenmeye de asla niyetim yok. Mademki varoluş sebebimiz “insan” olmaktır, elbette çocukluğumda tanıdığım “insanlar”la, şimdi tanıdığım “insanlar”ın “insanlık”larını karşılaştıracağım. (Yavuz Bahadıroğlu’nun yazısı..)

Efendimiz Hakka yürüdüğü gün arkasında ona kin ve nefretle bakan hiç kimse yoktu. Ramazan’ın yüzde 50’sini sürekli aktif geçirmişti. ‘Ramazan geldi hayatı biraz rölantiye alalım’ demedi. Bugün de biz aynı şuurda olmalıyız. Sıcaklık bahane ise Mekke ve Medine buradan daha sıcaktı. Günler o zamanda uzundu. Bugün bizim elimizde imkanlar o zaman yoktu. Sahur da bir zemzem ve hurma ile iktifa ediyordu.

“Hem ruhen hem de bedenen en sağlıklı olmamız gereken ay Ramazan olmasına rağmen neden hep aksi bir tabloyla karşılaşıyoruz?” Saraç, “Bu durum içimi cız ettiriyor.” diyor; “Çünkü Allah oruç tutma karşılığında bizden sağlığımızı istemiyor. Uzman bir doktor olarak bu durumu incelediğimde edepsizce beslendiğimiz sonucuna vardım. Ben hep şunu söylerim: Ramazan’da ruhlar büyüsün, bedenler küçülsün. Maalesef tam aksini yapıyoruz. Tabaklarımızı tepeleme dolduruyoruz…