Râbıta, kişinin hakikat ile arasında bağ kurmasıdır. Mevt ise, hayatî faaliyetin sona ermesi ve ölümdür. Bu manada rabıta-yı mevt, kişinin ölüm hakikati üzerine ve kendi kişisel ölümü hakkında tefekkür edip odaklanmasıdır. Ölüm rabıtası, Said Nursi’nin Eski Said’den Yeni Said’e yolculuğunda anahtar rolü oynayan, Âhiret’e tahkiki imanı elde etmesine vesile, tam manasıyla halktan mütecerrid uhrevi bir hayat yaşama kararını vermesinin ana sâikidir…

İnsan, Bediüzzaman’ın da dediği gibi, “acaba sırf dünya için mi yaratılmıştır ki; aklını, iradesini, enerjisini, zamanını ekseriya dünya işlerine sarf etmekte” ve bunları kendisine Allah tarafından verilişinin asıl maksadına muvafık şekilde kullanabilmekten geri kalmaktadır?
(Mustafa Nutku)

İktisat; ticarettir, berekettir, hürmettir, perhizdir, izzettir, lezzettir. (Çetin Kılıç)

Ben insanım, adamım, bana verilen nimetlerin farkındayım ve bunlara teşekkür etmeliyim diyebilen, ezanı Allah’la randevu saati bilip seccadesine koşan, okuduğu ayetlerle onunla konuştuğunu, davete gitmekten ziyade davete kabul edilmenin ne büyük bir nimet olduğunu idrak edebilen kaç Müslüman var. (Çetin Kılıç)

Risale-i Nur’a intisap eden kimsenin en ehemmiyetli vazifesi, onu yazmak ve yazdırmaktır ve intişarına yardım etmektir. Onu yazan ve yazdıran ve okuyan, Risale-i Nur Talebesi ünvanını alır (Rüstem Garzanlı)