Bir zamanlar Sultan I. Ahmed, Peygamber Efendimiz’in mübârek ayak izinin (Kadem-i Şerîf) bulunduğu bir taşı Mısır’daki Sultan Kayıtbay Türbesi’nden aldırıp İstanbul’a getirtmiş ve Eyyûb Sultan Câmi’ine koydurmuştu…
(Yavuz Bahadıroğlu)

Bir zaman bir sultan varmış; servetçe onun pek çok hazineleri vardı. Hem o hazinelerde her çeşit cevahir, elmas ve zümrüt bulunuyormuş. Hem gizli pek acaib defineleri varmış. Hem kemalâtça sanayi-i garibede pek çok mehareti varmış. (Abdülkadir Haktanır)

Şeyhülislâm mahcup mahcup başını indirdi. Ancak Padişah’ın duyabileceği kadar alçak bir sesle fısıldadı:
“Efendimiz de arada bir terk etmişti.”
“Ama o peygamberdi. Peygamber kendi sünnetini terk edebilir. Ya biz terk edersek, yarın Ruz-ı Mahşerde elimizden kim tutar?”
(Yavuz Bahadıroğlu yazısı)

Osmanlı Devleti’nin kuruluş amacı İstanbul’un fethidir. Fetih bir Peygamber müjdesi olduğu için de, sünnetin izi sürülerek feth-i mübin gerçekleştirilmiştir. Kurulan devlet, “Devlet-i Âliyye-i Muhammediye” olarak da anılmış,…
(Yavuz Bahadıroğlu)

Kur’ân’ın uyarıları ise, her devirden çok, bizim zamanımızı tasvir eder gibi:
“Hesapları yaklaştı; ama insanlar hâlâ gaflette, aldırmıyorlar.”
Neyi kutluyor insanlar?
Ömürlerinin tükenişini mi? Hesaplarının biraz daha yaklaşmış olmasını mı?
(Ümit Şimşek)