Osmanlıca-Türkçe lügatta ‘islâmî’ kelimesinin manâsı olarak şu yazılıdır: “islâmî: (a.s.) 1-İslâm dinine mensub, islâm’la alâkalı, islâm’a ait. 2-İslâm’a uygun.” (Mustafa NUTKU)

İhlası kıran ve riyaya sevkeden pek çok esbabdan iki-üçünü muhtasaran beyan edeceğiz: Birincisi: Menfaat-ı maddiye cihetinden gelen rekabet, yavaş yavaş ihlası kırar. Hem netice-i hizmeti de zedeler. Hem o maddî menfaati de kaçırır. Evet hakikat ve âhiret için çalışanlara karşı bu millet bir hürmet ve bir muavenet fikrini daima beslemiş. Ve bilfiil onların hakikat-ı ihlaslarına ve sadıkane olan hizmetlerine bir cihette […]

Bir müessesede biri müdürdür, diğeri veznedardır, öbürü de müstahdemdir. Statü oturmuş, herkesin o müessese içindeki konumu, pozisyonu ortaya çıkmış, aralarında bir çatışma olmuyor. Çünkü, yönetici, pazarlamacı ve muhasebeci gibi vazifedarlar ayrılmış, maaşları belli olmuş. Zâhiren münakaşa ve müzâhame yok. Devamını okumak için tıklayın…

Şu âlemde tasarruf eden zât, nihayetsiz bir hikmetle iş görüyor. Ona bürhan mı istersin? Her şeyde maslahat ve faidelere riayet etmesidir. Görmüyor musun ki: İnsanda bütün aza, kemikler ve damarlarda, hattâ bedenin hüceyratında, her yerinde, her cüz’ünde faydalar ve hikmetlerin gözetilmesi… (Abdülkadir Haktanır)

Risale-i Nur’un meşrebi izhar-ı hâcet etmemek ve ehl-i dünyanın cemaatlerindeki o sû-i istimal edilen ianeler toplamak gibi, başkaların malî yardımlarını istememek ve dünya menfaatı için mukaddesatı âlet edenlerin nazarlarında ihlâs zararına “ver” dememek, belki istemeden verilse ve kabulü rica edilmek şartıyla alınmaktır. (Abdülkadir Haktanır)