Bazen sabahları alarm çaldığında, o bildik “yeni bir gün” heyecanı yerine, kemiklerinize kadar işleyen bir ağırlık hissedersiniz. Yapılacaklar listeniz gözünüzün önünde sıralanır, ama onlara uzanan elinizde bir güç, zihninizde bir istek olmaz. İşte o an, çağımızın en yaygın ama en az konuşulan hallerinden biriyle yüz yüze kalırsınız: Bezginlik.

Manevi eserlerin her okunuşta yeni anlamlar sunması, aslında okurun içsel yolculuğuyla ilgilidir. Bu eserler sabit bir bilgi yığını değil, her seviyeye hitap eden katmanlı bir yapıya sahiptir. İnsan zamanla olgunlaşır, dertleri ve bakış açısı değişir. Okur genişledikçe, kaynaktan aldığı miktar ve lezzet de artar. (Çetin Kılıç)

Bediüzzaman, edebiyat dünyasındaki en büyük hastalığı “lafızperestlik” olarak tanımlar. Ona göre lafız, mananın üzerine örtülen süslü bir perde değil, o manayı en saf haliyle gösteren şeffaf bir cam olmalıdır. Bu noktada sanatın tek bir şartı vardır: “Sanat, hakikatin emrinde olmalıdır.” (Çetin Kılıç)

Dünya, hava denizi içinde yüzen devasa bir gemi gibidir. Dağlar bu geminin hem direkleri hava tabakasına tutunmayı sağlar hem de demirleri gemiyi dengede tutan ağırlıklar hükmündedir. Bu, yerkürenin dönüşü sırasındaki sarsıntıyı önleyen bir denge mekanizmasıdır. (Çetin Kılıç)

Birey güzel ahlâk üzerinde hareket ettiği zaman dürüstlük, adalet, sabır, hoşgörü ve sadakat gibi ahlâkî değerleri sergilemiş olur. Kısaca ahlâkın temel amacı, bireylerin ve toplumların huzur içinde yaşamasını sağlamaktır. (Rüstem Garzanlı)