Ene, aslında hakiki bir varlığı olmayan, ancak insanın bir şeyi kıyas yoluyla anlaması için kendisine verilen hayali bir “benlik” hissidir (Çetin Kılıç)

Kainatta gördüğümüz sebepler aslında birer perdedir. İzzet ve Azamet Perde İster, Allah’ın sonsuz izzeti, dünyadaki bazı çirkin veya merhametsiz görünen olayların doğrudan O’nun kudretine atfedilmemesi için araya sebeplerin girmesini gerektirir. (Çetin Kılıç)

Kâinatın ortak dilidir, kâinatın işleyiş kodlarını çözen bir anahtar Müslümanın her işindeki imzasıdır. Tüm varlıkların bitkilerin, hayvanların, atomların hal diliyle sürekli tekrar ettiği bir zikirdir (Çetin Kılıç)

Manevi eserlerin her okunuşta yeni anlamlar sunması, aslında okurun içsel yolculuğuyla ilgilidir. Bu eserler sabit bir bilgi yığını değil, her seviyeye hitap eden katmanlı bir yapıya sahiptir. İnsan zamanla olgunlaşır, dertleri ve bakış açısı değişir. Okur genişledikçe, kaynaktan aldığı miktar ve lezzet de artar. (Çetin Kılıç)

Bediüzzaman, edebiyat dünyasındaki en büyük hastalığı “lafızperestlik” olarak tanımlar. Ona göre lafız, mananın üzerine örtülen süslü bir perde değil, o manayı en saf haliyle gösteren şeffaf bir cam olmalıdır. Bu noktada sanatın tek bir şartı vardır: “Sanat, hakikatin emrinde olmalıdır.” (Çetin Kılıç)