Yaradılış gayesi mucize olan insan, Onun ana vazifesi, ibadet ve iman,

Bu insan Allah’ına eğer ederse isyan, Kurtulabilir mi dertlerden her anu zaman. (Abdulkadir Haktanır’ın Şiiri..)

“Cerbezenin tavr-ı acibi; zaman ve mekânda müteferrik şeyleri toplar, bir yapar. O siyah perde ile her şeyi temaşa eder.” (Münazarat, 35) Üstadın bu ifadeleri, bazılarının hacılara sıkça çatmasını hatırlattı bana. Burada da bir cezbeze sözkonusudur. İnsan kuldur, hata yapabilir. Ama bu hatayı yapan hacı ise, hata her nedense, doğrudan, hacılar hanesine yazılır. (Alaaddin Başar’ın yazısı..)

“Arkadaş! benim de bir horozum var, boynuna kırmızı kravatı takarsam öter mi.?” dedi, “Evet… Evet, öter kardeşim.” dedim.

“Ey İnsan.. Biz SENİ muhatap aldık, SANA görev verdik ve SENİ sorumlu tuttuk. Oradaki SENSİN. Biz SENİ seviyoruz; SENİN adına başkalarını değil. SENİN en iyi olman, her gün SENDEN daha iyi olmayı başarmandır. İki günün birbirine denk olmasın..” (Muhammed Bozdağ’ın yazısı..)

İnsan her gün günahları ile gündelik cennetinden kovulur, tövbe ile kovulduğu cennete tekrar girer. Bütün peygamberler, gönderildikleri insanlara rehber durumundadırlar. Çünkü insan müptela olduğu günahlardan ancak bir ikaz edici vasıtası ile kurtulabilir. Günah bir olaydır, ruhumuzun temiz çamaşırlarını kirletir, sonra onu tevbe ile yıkarız. Günahtan kaçmak hayatın bir esasıdır. (Prof. Dr. Himmet Uç’un yazısı..)