Bediüzzaman Hazretlerinin talebelerinden Badıllı ağabeyden, Zaman yazarı Ali Ünal’a Bediüzzaman’ın kendi el yazısıyla cevap..

We reach the conclusion without much effort which is that “ozone curtain” is truly a curtain in our mind’s eye. It should be a testing for us: A curtain hiding the naked truth of a protective hand and for us a curtain to be seen behind…

Camide tanıştığımız Pakistanlı samimi bir müslüman olan ve Santiago Devlet Üniversitesinde Profesor bir zatlada tanışıp Nurları takdim edip medresemize davet etmemiz kendisini çok memnun etti. Mescidde Risalelerde mevcud olması ve altındaki dükkanın tabelasında büyük harflerle Sungur ve Bayram isimleri de gözlerimizden kaçmadı ve bu vesileyle burda en başta üzerimizde hakları olan mezkur Ağabeylerimizin ruhuna Şiliden bir Fatiha okumaya vesile oldu. (Arjantin ve Şili Hizmet Seyahati Notları..)

Hani bir hükümdar çok özel bir ata sahipmiş, çevresindekilere demiş ki “bu atın ölümünü kim haber verirse onu onun akıbetine duçar ederim” Gel zaman git zaman at ölmüş, vezir bakmış ki öldü desem ben de öleceğim, o zaman hükümdarı çağırmış. Hükümdar demiş “ bu at yatmış mı “ , “Evet efendim” demiş. Peki yemiyor mu “ hayır efendim” demiş, “ peki nefes almıyor mu “ , “ hayır efendim” demiş. “Desene ki vezir bu at ölmüş” , “ vezir de ölümden kurtulmuş gibi nefes almış ve demiş.. (Prof. Dr. Himmet Uç’un yazısı..)

Ben bu dindarlık anlayışın dünyevileşmeyle karıştırılmamasının önemli olduğunu düşünüyorum. Evet, aslında bu marifet ekseni de bir tür dünyaya dönüş içermekte; fakat bu dönüş İslamiyetten bir uzaklaşmayı değil, aksine İslam’ın özüne dönmeyi kastediyor. Bediüzzaman’ın hassaten Vahdet-i Vücud ve Vahdeti’ş-Şuhud meslekleri ile Nur mesleğini karşılaştırdığı yerler, bu bakışın veya dünyaya/eşyaya dönüşün ışığını nereden aldığını göstermekte önemli..