Çamurda Bulduğu Bir Kitap ile Hayatı Değişti!

KENDİNİZİ KISACA TANITABİLİR MİSİNİZ?

Kendime objektif bakarım her zaman. Bir tartışma konusunda kendimi suçlarım / savunurum öyle bir tavrım vardır. Çocukluğumda benim bu ilginç tavrım yüzünden pek çok kişinin güvenini kazanmışımdır.

İnanılmaz bir şekilde maymun iştahlıyımdır ve merak ettiğim ne varsa köküne kadar inerim. Özetle, duyarak öğrenmem, olayı araştırır ve kaynaklarla öğrenirim. Futbol ve kıraathanelerden nefret ederim ve amaçsız yaşayan insanları hala anlamış değilim. Hayatta en büyük korkum: ‘Azgın bir genç ve cahil bir ihtiyar olmaktır.’ Üniversite Son sınıf öğrencisiyim ve İstanbul da ikametgâh etmekteyim.

BARDA GİTAR ÇALMAYA BAŞLAMASI

Liseye kadar hiç bir faaliyetim yoktu. Ne bir halı saha maçı nede bir futbol izlerdim. Varsa yoksa Karikatür çizer ve mizah dergilerinin önlerinde kendi dünyamızın artistlerinden bir kaç çizim taktikleri alırdım. Öyle mutlu olurdum. Üniversitede ise bir arkadaşımın Bass gitar çalması beni çok etkiledi ve 1 haftada çalışıp, koşturup bir Bass gitar aldım.(Fırınlarda un taşıyıp, kafelerde temizlik yaparak kazandığım para ile) Kendi kendime ve arkadaşların desteği ile dört ayda tam bir profesyonel kıvamına geldim. İlk başlarda bunu eğlence olarak görüyordum fakat üniversitede ki ders sıkıntıları ve tezlerin baskısı yüzünden inanılmaz bir şekilde stres yapıyordum ve gitarla kafa dağıtıyordum.

Üniversitede sabahları kantinde çalışırdım ve öğleden sonra kütüphanede çalışırdım. Ders aralarında fotokopi çekerdim ve aylık aldığım maaşlarla kendimi geçindirirdim. Babamdan sadece üniversite 1. sınıfa başlarken bir kere harç parası aldım ve ondan sonra hiç bi şekilde para almadım.

Tabi ki öğrenci evinde kalıyordum. Ev arkadaşım vardı haylaz ve amaçsız biriydi bende onu evden çıkmasını istedim ve evde tek başıma kalmaya başladım. Titiz bir öğrenciydim ve ev sahibi titiz olduğum için Allah razı olsun ondan “200 tl olan kirayı 100 tl ver ama böyle temiz olursan otur” demişti. Ama yinede para yetmiyordu bana. Anneme para yolluyordum üniversitede okuduğum yıllar. Çünkü babam ilginç biridir. Hemen hemen 1.500 tl maaşı vardır ama ‘İDARE ET’ diyerek pekte bir şey vermez anneme. Parayı anneme, kiraya verdikten sonra zor bela ay sonunu getiriyordum. Bir arkadaşım bana Rock Bar’da çalmak ister misin? sorusu beni Bar ortamına ilk adımlarımı attırdı. İyi kazanıyordum fakat sigara ve alkol kokusu yüzünden ilk bir hafta çok zorlandım ve tam 2 sene orada çalıştım. Çalıştığım süre zarfında nedense Maymun İştahlığımın iyi huylu olduğunu Sigara ve Alkol’e meylim olmadığı zaman anladım.

RİSALE-İ NUR İLE TANIŞMASI

İşte günlerden bir gün Söğütlü Tren İstasyonundan Rıhtıma inecektim. Planım ilk sahafları dolaşıp karikatür albümleri toplayıp AKBABA mizah dergilerinin 1946–1955 yıllarına bakacaktım ve oradan da Rock Bar’a gidecektim. Yağmurlu bir gündü ve hava epey bi soğuk. Söğütlü Tren İstasyonunu bilen bilir. Aşağısı çimenler ve ağaçlarla doludur. Alt geçide doğru yol alırken sağ tarafta bir kitap gördüm. Cilt şeklinde ve çamura bulanmış epeyce de ıslanmış. Kitabın ismini merak ettim ve biraz yanaştım kitabın yanına ve kitap yarıya kadar çamura sapmanmış ve kitabın ismini öğrenmek biraz zordu yani tahmin yürütmem lazımdı çünkü.

Kitaba pür dikkat baktım ve yaldız rengi mürekkep ile pres baskı ‘LEM’ yazmaktaydı. Düşündüm kendi kendime Lem ile ne kitap başlar diye sonra saate baktım kısıtlı bir sürem vardı ve aman! boşver dedim ve hızlı adımla ile alt geçitten indim ve eski osalı pazarının orada ilerlerken kafam hala ‘LEM’ deydi. Maymun iştahımın baskısı ağırlaştı ve merak tüm vücuduma yayıldı. Lem ile ilgili kelimeler kuruyordum ama hiç bir anlam çıkmıyordu.

Nedir bu lem diye düşüne düşüne Rıhtım’a kadar inmiştim. İş bankasının orada durdum ve kendi kendime ‘artık dayanamayacağım’ diyerek koşmaya başladım İstasyona doğru. Amacım o kitabın ismini öğrenmek. Çünkü bu kitap beni perişan edecek yoksa Lem Lem diye diye aklımı yitirebilirdim çok ciddiyim. Merak ederdim böyle şeyleri. Koşarken kaç kişiye çarptım ve kaç kişi gitarın klavyesinin ağır darbesine maruz kaldı bilmiyorum ama içimden de diyordum ki “İnşallah şu kitap alınmamıştır da ismini öğrenebilirim”.

Koşarken de bide şunu düşündüm. Ben bir an önce para biriktirip bir Psikiyatriye gitmeliydim. Çünkü normal bir davranış sergilemiyordum. Kendime hep gülüyordum hem de kitap kaybolmaz inşallah diye çok endişeliydim.

Alt geçitten beşer beşer indim merdivenleri ve çıkarken de üçer üçer çıktım baktım ki kitap orada o kadar çok sevindim ki anlatamam. Sıradan bir kitabın beni bu kadar sevindireceğine hiç inanmazdım ve inanamadım da.

Kitabı elime almadan önce kitaba şöyle uzaktan baktım ve insan gerçekten çok ilginç olabiliyor şuna bak sıradan bir kitap beni kan ter içinde bıraktı ve o sıra eyvah gitarım dedim ve gitarın durumuna bakmak için çantayı açtım ve gitarın bir teli kopmuştu ve birde onun endişesi sarmıştı. Şu kitabın adına bir bakayım sonra defolup gideyim dedim. Kitabı çamurdan çıkardım ve bir köşeye geçtim bir yere oturdum. Kitabın yarısı çamurdu. Yavaş yavaş silerek Kitabın ismini öğrenmeye başlıyordum.

LEM, biraz sildim, LEM’A. O sıra dedim ki inşallah sonu N ile biter de LEMAN dergisidir Mizah dergisi koleksiyonum vardı ona koyarım hem de bu yıllık fasikülüdür her halde derken LEM’AL, biraz sonra, LEM’ALA, LEM’ALAR.

LEMALAR İLE PARLAYAN IŞIK

LEM’ALAR? Bu ne ya demişim yüksek bir sesle. Bir çıkmaza girdim resmen. LEM’i öğreneyim derken bu sefer Lem’alar çıktı başıma diyerek kitabı aldım elime ve bu sefer rıhtım yakınındaki sahaf ahmet abinin yanına doğru koşmaya başladım ve cep telefonum çalıyor, mesajlar geliyor hiç birine bakmıyordum.

Sahaf ahmet abinin yanına gittiğim zaman ahmet abinin o yüz ifadesini unutamam. Ben kan ter içinde ve üstümdeki t-shirt sırıl sıklam olmuş elimde çamurlu kitap…

“Hayırdır erkan barda bir kavga mı çıktı?” dedi. Ben de “abi sana bir şey soracağım” dedim. “Bu kitap ne abi ya lem’alar yazıyor allah aşkına şu lem’alar ne demek yani türkçe mi? Bu nedir” dedim.

“Sakin ol erkan” dedi. “Otur biraz çıldırmış gibisin”. Hayırdır derken benim ısrarım üzerine bana bir lügat verdi osmanlıca- türçe ve al burada bulursun dedi.

Ben de kitabı hızlı hızlı açarken lem’alara bakarken ‘lem’ i gördüm lügatta. Hemen anlamına baktım. Lem: parıldama, parlama. Parlayış anlamında Lem’a: parlamak. Şimşek gibi çakmak. Güneş ve yıldız gibi parlamak. El ile veya elbise gibi bir şeyle işaret etmek anlamına geliyormuş. Ve şok oldum gerçekten. Seneryo o kadar mükemmel ki.

Lem bana parladı resmen ve o parlama beni rıhtımdan istasyona kadar koşturdu ve lem’a da beni resmen çarptı istasyondan rıhtım’a kadar koşturdu ve öğrendikten sonra ahmet abi bana “erkan o kitap mahvolmuş güzelim. Ne yapacaksın bak görmüyor musun at gitsin yenisini al” dedi. Bende dedim ki “yooo. Abi bu kitapta var bi şeylerve bu kitabın ne içerdikte olduğunu bilmiyorum ama bu kitabı adam edip okuyacağım. Bu sıradan bir kitap değil” dedim.

Ahmet abinin cevabı ise ilginç ti “bu aralar bilim-kurgu filmlerinden uzak durmanı tavsiye ediyorum”.

ÇAMURLU KİTAP, İKİ BUÇUK HAFTADA OKUNACAK HALE GELDİ

O sıra cevap vermeden hemen eve gittim. Trene bindim ve kitaba bir zarar vermemek için kitabı hiç açmadım ve pek kurcalamadım. Evimiz sobalıydı ve o günde soba sıcacık yanıyordu. Hemen kitabı aldım ve üstündeki çamuru titizlikle temizledim ve hafif ıslak bezle kapağını sildim ve kitap bir kaç yerinden darbe almış üstünde ve altında bir şeyler yazıyor ama okunmayacak bir şekildeydi. (yani üste Risale-i Nur Külliyatından yazısı aşağıda ise müellifi Bediüzzaman Said Nursi yazmıyordu)

Çamur ve sürtünmeden dolayı kitabın kapağında sadece lem’alar yazısı vardı. Kitabı dik şekilde sobanın yanına koydum ve ıslak sayfalarının arasına kürdan ve şeffaf dosya kağıdı ile birbirine yapışmaması için koydum ve kitabın kurumasını bekledim. Kitap kurumaya başladığı sıra kurumuş çamurları elimde ufalayıp kitabı resmen hayata döndürüyordum. Matbaada çalışmıştım ve şamua kağıdı bilirdim ve ciltlemeden de anlardım.

Kitap tam iki buçuk haftada kendine gelebildi ve ben ikibuçuk hafta ne bara gittim nede telefona baktım. İki buçuk hafta sonucunda kitap sert sayfalı ama temiz bir şekilde istediğim kıvama gelmişti. Kitabın ciltleme tipine bakacaktım yani dikişli ciltmi yoksa amerikan ciltmi diye ve kitabı aldım elime ve tam ortasına yakın bir yeri açtım ve kitabın cildine baktım ciltleme dikişli ve bir sorun yok.

KİTABIN ÇOK MANTIKLI VE MARJİNAL BİR ANLATIMI VARDI

O sırada 25.Lema Hastalar Risalesi adlı bir başlık gördüm. Merak ettim ve kitabı biraz okudum. Birinci devayı okudum ve çok ilgimi çekti kitap. Kitapta hastalığın ibadet olduğunu ve hayatımızda çok önemli yeri olduğunu bildiriyordu. Çok mantıklı ve marjinal bir anlatımı vardı.

Nasihat benim için çok önemli. İşte Lem’alar kitabı da, kırmadan ve temsili hikâyelerle hastalığı anlatması hoşuma gitti ve dört elle sarıldım bu kitaba. 4.devayı okuduğum sıra beynim döndü resmen. O gün çok ağladığımı bilirim ve epeyce okudum hastalar risalesini ve 19.devadan sonra ilerisini okumadan biraz ileri sayfaları biraz geri sayfalara göz attım ve ihlas-tesettür-hastalar-ihtiyarlar risalesi derken kendimi kaptırdım ve bu bilgileri bardaki arkadaşlara anlatmak için yarının gelmesini dört gözle beklemekteydim.

RİSALE-İ NUR’LA İLK TANIŞTIĞINIZDA SİZİ EN ÇOK NE ETKİLEMİŞTİ?

Tabi ki lem’alar kitabını bulmuştum ve göz geçirmiştim ama ne yazarını biliyordum nede bu kitabın ne amaçla yazıldığını. Ama kitabın büyüsüne kapılmıştım. Kitabın o kadar modern bir anlatımı vardı ki örnek gösterdiği olaylar güncel hayatımızda olan şeylerdi. Kitabı okurken bu kitabı yazan kim ise şayet yaşıyorsa gideceğim yanına ve gitarımı satıp yol parası edip gideceğim yanına ve bu başımdan geçeni anlatıp tanışmak istiyordum. İnanılmaz bir kitaptı çünkü.

O kadar fetva ve dini kitap okudum ama böyle candan ve samimi bir anlatım tarzı görmemiştim. Ben en çok etkileyen kısmı anlatım tarzının benzersiz olması. Hani anneniz size bir şey anlattığı vakit örnekler verir ve konuyu açar ve kendi deneyimleriyle muthiş bir nasihat çıkar ya işte bu yazarda samimi olmak gerekirse annemin bana öğretemediği ve hep öğrenmek istediğim şeyleri öğretmişti bana. Kesinlikle her mısrayı okuduğumda şunu diyordum. Ya ben bu kitabı yazan yazarı bulup ellerini öpeceğim ve ders veriyorsa gidip ders alacağım gerekirse satarım koleksiyonlarımı ve gitarımı yerleşirim yanına…

Yazı dizisinin devamını okumak için tıklayın (Bar’da Risale-i Nur Dersi Yaptılar)

www.NurNet.org

25 tane yorum yapılmış

  1. kesannur dedi ki:

    MaşaAllah rabbim bana ve herkese hidayet nasip etsin. Risale-i nurlarla tanışma mahiyetinde çok yazı okudum ama en can alıcısı bu idi.

  2. Erkan Yıldız dedi ki:

    Teşekkür Ederim Yayınladığınız için. Binler selam olsun.

  3. ayşe dedi ki:

    yayınladığınız için allah razı olsun….çok güzel bir tanışma hikayesidir bu.inşallah her kelimesi doğrudur….

  4. Erkan Yıldız dedi ki:

    teşekkürler arkadaşlar.

  5. Emanet Sahibi dedi ki:

    “Kitabı okurken bu kitabı yazan kim ise şayet yaşıyorsa gideceğim yanına ve gitarımı satıp yol parası edip gideceğim yanına ve bu başımdan geçeni anlatıp tanışmak istiyordum.” kısmı özellikle beni etkileyen satırlandandı.Biliyorum,yaşadığı zaman bile ziyaretçi kabul etmek istememiş,adres olarak risaleleri göstermiş ama Ruhum ve Nurdedemi çok özlüyor.Bu satırları okuyunca bunu bir kez daha hissettim.

    • Erkan Yıldız dedi ki:

      Katılıyorum kardeşim. O günlerde öyle muhtaçtım ki o bilgilere… Ne gitarımın bir ehemmiyeti kaldı nede gece hayatımın …

      • Emanet Sahibi dedi ki:

        Arkadaşlarınız derslere devam ediyor mu, siz hangi kitapları okuyabildiniz bu arada…

      • MK dedi ki:

        Külliyatı iki kez okudum ama araya yaklaşık bir iki sene girdi yaşadığım hadiseler ve yalnızlığım beni RNKdan uzaklaştırdı.Ama tekrar içimde özlemini duydum Allah razı olsun.Masalsı olmuş ama altta yorum yapanın siz olduğunu görünce daha da anlamalı oldu:D

  6. rümeysa dedi ki:

    Erkan kardeşim , ne güzel bir hatıra bu.Risale-i Nurların insanı derinden etkileyen anltımıyla Allah c.c. seni tam senin fıtratına uygun bir şekilde tanıştırmış. Bence de takıntılısın biraz ama sorun yok merak etme, Erkan , iki küçük oğlum var, inşallah senin gibi meraklı, çalışkan , sabırlı , inançlı,ve hakikatli birer nurcu olurlar.Dua et onlara da olur mu?
    Sen de birinin duasını mı aldın kimbilir? Allah seni çamurların içinden , çamurların içindeki bir kitapla temizlemiş maşallah barekallah.

    • Erkan Yıldız dedi ki:

      Rümeysa hanım efendi.
      ne kadar güzel konuştunuz…
      İnsan aslında Yansıttığı kadar yansıtır.
      Evet ben kitabı değil
      kitap beni çamurdan çıkarttı.
      Ben lem’alar cemaatini herkeseden uzak kendim yaşıyorum. Arkadaşlar çok ciddi çalışıyorlar.
      Dua edeceğim ablacım.
      sizde bize dua edin inşallah.
      oğullarınıza binler selam.

    • Erkan Yıldız dedi ki:

      teşekkürler rümeysa kardeşim. Allah bu yoldan ayırmasın yeniden kaleme alacağım detaylı yazacağın inşallah..
      hezekiel.schwarz@msn.com

  7. saliha dedi ki:

    Çok etkileyici bir yazı, bir tanışma hikayesi. Vazifemizin ne kadar ehemmiyetli olduğunu hatırlatıyor. Üstadımızın (ra) “Hayat-ı beşeriye bir yolculuktur. Şu zamanda, Kur’ân’ın nuruyla gördüm ki, o yol bir bataklığa girdi. Mülevves ve ufûnetli bir çamur içinde, kafile-i beşer düşe kalka gidiyor. Bir kısmı selâmetli bir yolda gider. Bir kısmı mümkün olduğu kadar çamurdan, bataklıktan kurtulmak için bazı vasıtaları bulmuş. Bir kısm-ı ekseri, o ufûnetli, pis, çamurlu bataklık içinde, karanlıkta gidiyor.
    Yüzde yirmisi, sarhoşluk sebebiyle, o pis çamuru misk ü amber zannederek yüzüne gözüne bulaştırıyor; düşerek, kalkarak gider, tâ boğulur. Yüzde sekseni ise, bataklığı anlar, ufûnetli, pis olduğunu hisseder; fakat mütehayyirdirler, selâmetli yolu göremiyorlar.” dediği gibi dalalet bataklığında ne yapacağını bilemeyen hakikati arayan çok insan var. Rabbim arayış içinde olanlara Risale-i Nurlarla tanışmayı, istifade etmeyi nasib etsin.
    Bizleri de hizmet-i imaniye ve Kur’aniyede daim etsin inşallah.

  8. elif dedi ki:

    yazıyı okudukça içimdem ALLAHUEKBER ALLAHUEKBER nidaları yükseldi.kulliyatı bir kerecik de olsa hatetmek nasip oldu ama sizin ilk okuyuşunuzdaki deriniği yakalayamadım imrendim ve şevke geldim ama bu yazıda şunu da anladım ahlak güzelliği sağlam bir kişilik çok önemli öğrenci olmanıza rağmen annenize para göndermeniz ve en önemlisi bar gibi bir yerde çalışıp içkiye başlamamak küçük de olsa hiçbir iyliği ve kötülüğü gerçekten küçümsememek gerekirmiş daha iyi anladım ALLAH razı olsun baki selam ve dua ile…

  9. turan dedi ki:

    selam biir solukta okudum arkadaştira okudum ogluma okudum okurken göz yaşlarıma engel olamadım üstada talebe olmak mühim bir iştir ALLAH hepinizden razı olsun…müthiş bir varoluş …

  10. Erkan Yıldız dedi ki:

    Teşekkürler turan kardeşim.
    Binler selam olsun…
    Allah razı olsun
    devamıda var okuyun lütfen
    hezekiel.schwarz@msn.com

  11. Enes ABİDOĞLU dedi ki:

    Gercekten cok etkilendik..Cenab-ı Hakkın nurunu tamamlayacagına tam kanaat getirdik.. Eğer biz bu hizmete sahip çıkmazsak Cenab-ı Hak hakiki sahiplerini gönderecektir…Şevkimiz bir kat daha arttı elhamdülillah.. Binler selam..
    Isparta Keçiborlu ve Güneykent Nur Talebeleri
    (Ayrıca bu ekibi Güneykentteki medresemize davet ediyoruz..Erkekler ve hanımlar için yerlerimiz mevcuttur..)

  12. ipek dedi ki:

    Goz yaslarimi tutamadim,allah bu yolda daim etsin h
    epimizi

  13. halilibrahim dedi ki:

    Yanlis anlamazsaniz bana cok gercekci gelmedi bu yazilanlar. Acaba dogru mudur?

    Kötü maksatlı bir yorum yapmiyorum ama sadece öyle hissettim ve sormak istedim.

    Bir zamanlar bu kitabi azda olsa okuyordum ama sonradan dunya telasi ve bazi problemlerle bu kitapdan da genel manada maneviyatdan da bir hayli uzaklastim. Dua edin silkinip kendime geleyim yoksa gidisatim hic ama hic iyi olmadigi halde israrla isyan ediyorum…

  14. nurun liyakatsiz mübtelası dedi ki:

    selamun aleykum. yazınızı yeni okudum. risale-i nurdan uzaklaştığım bu zamanda manevi bir destek oldu. Allah razı olsun..

Sende yorum yazabilirsin