İnsan hayatı iki büyük hakikatin arasında geçer: Nimet ve musibet. Nimet geldiğinde vazife şükürdür; musibet geldiğinde vazife sabırdır. Her ikisi de kulluğun iki mühim kanadıdır. Bir kanat eksik olursa, insan mânen yükselemez. Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri, nimetin içinde rahmetin, musibetin içinde ise hikmetin gizli olduğunu ders verir. Bu sebeple mümin, nimette şımarmaz; musibette de ye’se düşmez. Her iki hâli de Rabbinden bilir.

Kur’ân-ı Kerîm’de Cenab-ı Hak, “Şükrederseniz elbette nimetimi artırırım.” buyururken, sabredenler hakkında ise “Şüphesiz Allah sabredenlerle beraberdir.” müjdesini vermektedir. Biri nimetin devamına, diğeri İlâhî maiyyete işaret eder.

Peki, hangisi daha üstündür?

Âlimler bu hususta güzel bir ölçü vermişlerdir: İnsan nimet içinde ise en büyük vazifesi şükürdür. Musibet içinde ise en büyük ibadeti sabırdır. Çünkü Allah, kulundan içinde bulunduğu hâlin kulluğunu istemektedir.

Bediüzzaman Hazretleri, hastalıkların ve sıkıntıların günahlara kefaret olabileceğini, sabırla karşılandığında insanın manevî derecesini yükselteceğini ifade eder. Fakat nimetin hakkını vermek de kolay değildir. Zenginlikte şükretmek, sağlıkta Rabbini unutmamak ve makamı adaletle kullanmak, büyük bir imtihandır.

Hakikatte sabır ile şükür birbirinden ayrılmaz. Sabreden kimse, musibetin içinde gizlenmiş rahmete de şükreder. Şükreden kimse ise, nimetin elinden alınabileceğini düşünerek tevazu içinde yaşar. Böylece sabır şükrü, şükür de sabrı doğurur.

Asrımızın en büyük hastalıklarından biri, küçük bir sıkıntıya karşı sabırsızlık; büyük nimetlere karşı ise gaflettir. Oysa mümin, bir diken batsa “Bunda da bir hikmet vardır.” der; bir lokma ekmek yese “Elhamdülillâh” diyerek nimetin sahibini hatırlar.

Netice olarak, sabır ve şükür iki ayrı ibadet değil, aynı kulluğun iki güzel yüzüdür. Gündüz ile gece nasıl birbirini tamamlıyorsa, sabır ile şükür de öylece birbirini tamamlar. Nimet geldiğinde şükreden, musibet geldiğinde sabreden kul, her iki hâli de ibadete çevirmiş olur.

Rabbimiz bizleri nimet karşısında şükürden, musibet karşısında sabırdan ayırmasın. Dilimizi hamd ile, kalbimizi rıza ile, hayatımızı ihlâs ile süslesin. O zaman “Sübhâneke ve bihamdik” zikri sadece dilimizde değil, bütün hayatımızda tecelli eden bir hakikat hâline gelir. Vesselam….

Rüstem Garzanlı

Hastalığın bana öğrettiği ikinci büyük hakikat: Ben gerçekten acizim. İnsan günlük hayatında kendisini güçlü zannediyor. Yürüyor… Çalışıyor… İstediği yere gidiyor… İstediğini yiyor… Planlar yapıyor… Geleceğe dair hesaplar yapıyor… Fakat bir gün bedenindeki küçücük bir problem bütün hesapları değiştirebiliyor. O zaman insan anlıyor ki: Biz bedenimizin sahibi değiliz; bize emanet edilmiş bir bedenin emanetçisiyiz.

Bediüzzaman Hastalar Risalesinin Dördüncü Deva’sında bu hakikati çok çarpıcı biçimde işler. İnsan bedeninin kendi mülkü olmadığını, Cenab-ı Hakk’ın insanda dilediği gibi tasarruf ettiğini anlatır. İnsan bunu hastalıkta daha iyi anlıyor. Bir doktorun karşısında oturuyorsunuz. Bir tahlil sonucu bekliyorsunuz. Bir görüntüleme sonucu bekliyorsunuz. Bir ameliyat tarihi bekliyorsunuz. Bir patoloji sonucu bekliyorsunuz. Ve bütün bunların arasında insanın dili ister istemez şöyle diyor: “Ya Rabbi, ben Sana muhtacım.” İşte hastalık bana aczimi ve fakrımı öğretti. Risale-i Nur’un temel hakikatlerinden biri olan acz ve fakr, hastalıkla birlikte teorik bir mesele olmaktan çıkıp hayatın içine giriyor.

Üçüncü Ders: Hastalık Beni Allah’a Yaklaştırdı
Belki de hastalığın bana verdiği en büyük ders budur. Allah’a daha fazla yaklaşmak… Çünkü insan sağlıklıyken dünyaya çok fazla bağlanabiliyor. Gelecek planları… Maddi meseleler… Gündelik meşguliyetler… İnsan ilişkileri… Dünyevî hesaplar… Hastalık ise bir anda bütün bunların üzerine bir soru işareti koyuyor:

“Peki, bütün bunların sonunda nereye gidiyorsun?”

İşte insan o zaman ahireti daha çok düşünmeye başlıyor. Duanın anlamı değişiyor. Şükrün anlamı değişiyor. Namazın anlamı değişiyor. Sağlığın anlamı değişiyor. Hatta nefes almanın bile kıymeti değişiyor.

Bediüzzaman Hazretleri Hastalar Risalesinde hastalığın gafleti dağıtan bir cihetine de dikkat çeker. Yirmi Beşinci Deva‘da ise iman, tevbe, istiğfar, namaz ve ubudiyetin manevî bir ilaç olduğunu ifade eder. Yirmi Beşinci Deva’nın sonunda bu yaklaşım açıkça görülmektedir.

Böylece insan şunu fark ediyor: Hastalık beni Allah’tan uzaklaştırmadı; bilakis Allah’a yönelmeme vesile oldu.

Hastalık Bir Rahmet Olabilir mi?
İlk bakışta bu söz insana ağır geliyor. Kanser… Ameliyat… Kemoterapi… Ağrı… Hastane… Bunlara nasıl “rahmet” denilebilir?

Fakat Risale-i Nur’un hastalığa bakışı, hastalığın kendisini güzel görmekten ziyade hastalığın içinde saklanan rahmet ve hikmet cihetlerini görmeyi öğretir.

Bediüzzaman Hastalar Risalesinin On Beşinci Deva’sında, hastalığın manası güzel olmasaydı Cenab-ı Hakk’ın sevdiği kullarına böyle hastalıklar vermesinin hikmetinin anlaşılmayacağını ifade eder. Hastalığın sabır, şükür, tevekkül ve rıza ile karşılandığında manevî terakki vesilesi olabileceği belirtilmektedir.

Ben bugün geriye dönüp baktığımda bunu daha iyi anlıyorum. Hastalık bana bazı şeyleri kaybettirdi; ama bazı şeyleri de kazandırdı. Bedenimde kuvvet azaldı. Ama kalbimde bazı hakikatler kuvvetlendi. Dünyevî planlarım daraldı. Fakat ahiret düşüncem genişledi. İnsanlara olan muhabbetim arttı. Hastaların halini daha iyi anlamaya başladım. Şükrün ne kadar büyük bir nimet olduğunu daha iyi kavradım. Ve en önemlisi: Rabbime olan ihtiyacımı daha derinden hissettim.

Rüstem Garzanlı

Devam edecek…..

Bazen insanın hayatında öyle bir hadise meydana gelir ki, o hadise yalnız bedenini değil, hayata bakışını da değiştirir.

Bir yıl önce bugünlerde benim de hayatımın seyri birden değişti. Haletime bir sıkıntı çöktü. Vücudum hareket etmekte zorlanıyor, kalçalarımda ağrılar hissediyor, kendimi son derece halsiz ve bitkin görüyordum. Birkaç defa hastaneye gittim. Çeşitli tetkikler yapıldı; fakat rahatsızlığımın kesin sebebi ortaya konulamadı.

Tam bu sırada telefonuma gelen bir haber, zihnimde başka bir kapı açtı.

Bir insanın kalçasındaki ağrı sebebiyle doktora gittiği, yapılan tetkiklerin ardından kendisine kanser teşhisi konulduğu yazıyordu. O haber zihnime takıldı. “Acaba bende de aynı hastalık mı var?” İnsan bazen bir kelimeyi duyar ve o kelime zihninde büyür. Ben de birkaç defa kan tahlilleri yaptırdım. Fakat içimdeki tereddüt bir türlü kaybolmuyordu. Sonunda korktuğum gerçekle karşılaştım: Beklediğimiz hastalık kapımızı çalmıştı. Ve böylece benim için yeni bir imtihan dönemi başladı. Ağır bir ameliyat… Kemoterapi… Uzun süren tedavi… Beş ay sonra bağırsakların yeniden içeri alınması… Hastaneler, doktorlar, tahliller, ilaçlar… Ve onkoloji servislerinde aynı imtihanı yaşayan nice insanlar… Kimileri şifa buldu, kimileri tedavisine devam etti, kimileri de bu dünyadaki imtihanını tamamlayıp ebedî âleme göçtü.

Risale-i Nur talebelerinden Ali Rıza Demir ve Müslüm Hasoğlu da aynı hastalıkla mücadele ettiler; fakat onlar bu dünyadan ayrıldılar. Onlara ve bu hastalık sebebiyle vefat eden bütün kardeşlerimize Cenab-ı Hak’tan rahmet diliyorum. Mekânları cennet, makamları âli olsun. Benim imtihanım ise henüz devam ediyor. Fakat bugün geriye dönüp baktığımda şunu bütün kalbimle söyleyebiliyorum: Elhamdülillah, Allah’ın izniyle iyiye doğru gidiyorum.

Üstelik hastalığım boyunca, hastalığın kendisinden beklenebilecek ağır sancıları çok fazla yaşamadım. Beni en fazla zorlayan taraflardan biri kemoterapinin tesirleri oldu. Bunun dışında Cenab-ı Hak hastalık sürecimi büyük ölçüde kolaylaştırdı. Bunun için ne kadar şükretsem azdır.

Peki, Bütün Bunları Niçin Anlatıyorum?
Hastalığımı anlatmak için değil. Hastalığın bana anlattıklarını anlatmak için… Çünkü insan sağlıklıyken bazı hakikatleri bilir fakat onları sadece zihniyle bilir. Hastalık geldiğinde ise bazı hakikatler kalbe iner. İnsan acziyetini kitaplardan okur. Fakat hastane yatağında acziyetini yaşayarak öğrenir. İnsan faniliği bilir. Fakat bir teşhis karşısında faniliği iliklerine kadar hisseder. İnsan “Allah’a muhtacım” der. Fakat bedeninin bir hücresine bile hükmedemediğini anlayınca bu sözün hakikatini başka türlü kavrar. İşte benim hastalıktan aldığım en büyük mesajlardan biri budur: Hastalık yalnız bedenime dokunmadı; gafletime de dokundu. Ve bana üç büyük ders verdi.

[Hastalığın Bana Öğrettiği Üç Büyük Ders: Sabır, Acz ve Fakr, Allah’a Yakınlık]

Birinci Ders: Sabır ve Metanet
Hastalığın bana ilk öğrettiği şey sabır oldu. İnsan sağlıklıyken sabırlı olduğunu zannediyor.

Fakat günler, haftalar, aylar süren bir tedavi başlayınca sabrın ne olduğunu daha iyi anlıyor. Bugün düzelecek miyim? Yarın nasıl olacağım? Tedavi nasıl sonuçlanacak? Ameliyat başarılı olacak mı? Kemoterapi ne kadar sürecek? Bütün bunların arasında insanın elinde kalan en büyük sermaye: Sabır ve tevekkül.

Bediüzzaman Hazretleri Hastalar Risalesinin Birinci Deva’sında hastaya şöyle hitap eder:

“Ey bîçare hasta! Merak etme, sabret.” Hastalar Risalesi

Ve hastalığı yalnız bir dert olarak görmez; onun başka bir cihetle “bir nevi derman” olabileceğini ifade eder. Birinci Deva’nın hastalığa sabırla bakmayı öğrettiği özellikle vurgulanmaktadır. Bu sözleri hastalık gelmeden önce okumak başka… Hastane yatağında okumak bambaşka. Çünkü o zaman “sabret” kelimesi bir nasihat olmaktan çıkıyor, insanın hayatına tutunduğu bir dala dönüşüyor.

Bediüzzaman’ın hastalıkla ilgili çok mühim bir tespiti daha vardır:

Hastalık, insanın ömür dakikalarını ibadet hükmüne geçirebilir. Yani insan hastalık sebebiyle bazı ibadetlerini yapamasa bile, hastalığın verdiği sıkıntıya sabretmesi onun için manevî bir kazanca dönüşebilir. Hastalar Risalesinin İkinci Deva’sının temel mesajı budur. Bu husus açıkça aktarılmaktadır. O zaman insan şöyle düşünmeye başlıyor: “Ben kaybetmiyorum; sabredersem kazanıyorum.” İşte bu düşünce hastalığın ağırlığını hafifletiyor.

Rüstem Garzanlı
Devam edecek